4ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων...

anthemoessa1-laurent-philippe_p

...εντός & εκτός Στέγης

Πιστή στο ραντεβού της με τους νέους δημιουργούς, η Στέγη για 4η συνεχόμενη χρονιά, στηρίζει και αναδεικνύει τις ανερχόμενες δυνάμεις που συγκροτούν το τοπίο του σύγχρονου χορού εντός και εκτός εγχώριων συνόρων. Σκοπός του φεστιβάλ δεν είναι μόνο να προβάλλει τους σκηνικούς προβληματισμούς και πειραματισμούς μιας νέας γενιάς χορογράφων, αλλά και να προκαλέσει έναν ανοιχτό διάλογο με το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, να αφουγκραστεί τις επερχόμενες τάσεις στην τέχνη και να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικές καλλιτεχνικές συνεργασίες. Αυτή τη διάθεση μετάβασης –από το ήδη γνωστό σε αυτό που μας προτείνει η νέα γενιά– έρχεται να αποτυπώσει το συγκεκριμένο φεστιβάλ, σε καλλιτεχνική επιμέλεια της Κάτιας Αρφαρά, σφραγίζοντας τη σχέση με το παρόν των εξελίξεων, αλλά και το μέλλον των ανατροπών.

Στο 4ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων παρουσιάζονται οι χορογράφοι: Hannes Langolf & Ερμίρα Γκόρο (Dandelion), Άρια Μπουμπάκη (162 dance meetings), Ειρήνη Παπανικολάου (Ανθεμόεσσα) και Ηρώ Αποστολέλλη (Umbilicus).
 

  • Hannes Langolf & Ερμίρα Γκόρο - Dandelion | 1 & 2 Απριλίου 2017 | Κεντρική Σκηνή | 20:00

Πόσο απέχει ο κίνδυνος από την ευτυχία; Γιατί στεκόμαστε εμπόδιο στους ίδιους μας τους εαυτούς; Τι περιμένεις; Μια σειρά από επίκαιρα και αναπάντητα ερωτήματα μπαίνουν στο στόχαστρο των δύο ταλαντούχων δημιουργών και χορευτών, που ενώνουν για πρώτη φορά τις δυνάμεις τους ως χορογράφοι.

Η Ερμίρα Γκόρο και ο Χάννες Λάνγκολφ (Hannes Langolf) συναντιούνται για πρώτη φορά στη σκηνή ως δημιουργοί. Τους ενώνει το κοινό παρελθόν τους δίπλα στον καταξιωμένο χορογράφο Lloyd Newson και η συνεργασία τους με τη διακεκριμένη ομάδα του, DV8 Physical Theatre. Αυτή η νέα δημιουργική συνύπαρξη δεν στέκεται απλώς στην ανασύνθεση όσων ήδη γνωρίζουν στο πεδίο της χορογραφικής έρευνας. Με το Dandelion επιθυμούν να ερευνήσουν σε βάθος τόσο τη συγγένεια μεταξύ του θεατρικού και του χορευτικού κώδικα, όσο και τη μεταστοιχείωση της σκηνικής εμπειρίας τους σε ένα νέο, προσωπικό σκηνικό ιδίωμα. Για το λόγο αυτό, συγχωνεύουν διαφορετικά στυλ σε μια κοινή σωματική τεχνική, ανταλλάσσουν υλικά και βιώματα, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι ένα κράμα σωματικής δεξιοτεχνίας και ποιητικού στοχασμού. Μαζί τους, στο συγκεκριμένο εγχείρημα, έχουν πέντε ταλαντούχους ερμηνευτές, οι οποίοι με τη σειρά τους ενδυναμώνουν το αίτημα για μια χορογραφία αφηρημένη και πυκνή σε συμβολισμούς.

Σε μια εποχή κατά την οποία το σώμα γίνεται το κατεξοχήν πεδίο διαπραγμάτευσης εννοιών και ταυτοτήτων, οι δύο δημιουργοί διερευνούν την πολύπλοκη αμφισημία του. Ένας καταιγισμός από τάσεις και επιταγές του σύγχρονου τρόπου ζωής δίνει την αφορμή για να επανεπεξεργαστούν συλλογικές μνήμες και προσωπικά βιώματα. Απώτερος στόχος; Να συνθέσουν το πορτρέτο ενός ανθρώπου, διχασμένου ανάμεσα στο εικονικό και το πραγματικό, ο οποίος αποξενώνεται σταδιακά από κάθε διάσταση της προσωπικής και κοινωνικής του ζωής. Αν κάθε απόπειρα επιστροφής σε ένα «αναλογικό παρελθόν» μοιάζει μάταιη ή αναχρονιστική, το σώμα φαίνεται να παραμένει ο τελευταίος κρίκος με τον οποίο ο άνθρωπος ανανοηματοδοτεί τη σχέση του με την καθημερινότητα και τους άλλους. Η σκηνή λειτουργεί συνειρμικά άλλοτε ως καθρέφτης της κοινωνίας και άλλοτε ως είδωλο ενός κόσμου αρχετυπικού, στον οποίο διασώζεται ακέραιη η συλλογικότητα και η επαφή με τον άλλον.

Σύλληψη, σκηνοθεσία: Hannes Langolf, Ερμίρα Γκόρο
Χορογραφία: Hannes Langolf, Ερμίρα Γκόρο & οι ερμηνευτές
Μουσική Σύνθεση: Coti K.
Ερμηνευτές: Ερμίρα Γκόρο, Hannes Langolf, Δήμητρα Μερτζάνη, Rafael Pardillo, Άντι Τζούμα, Αντώνης Σταμόπουλος, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος

Περισσότερα για τους συντελεστές:

► Η Ερμίρα Γκόρο και ο Χάννες Λάνγκολφ, αντλώντας από την εμπειρία τους πλάι στον Λόυντ Νιούσον, κινούνται σε ένα σημείο διασταύρωσης θεάτρου και χορού. Δεν τους ενδιαφέρει η «καθαρή κίνηση», ούτε η παράθεση λόγου και χορογραφίας, αλλά μια ουσιαστική συνεύρεση των δύο τεχνών που χαρακτηρίζει τόσο τη σωματικότητα του λόγου, όσο και τη θεατρικότητα της κίνησης. Έτσι, η επιλογή των ερμηνευτών δεν έγινε μόνο βάσει σωματικών δεξιοτήτων, αλλά και με γνώμονα την ευελιξία του καθενός στην προσέγγιση διαφορετικών θεματικών, την ικανότητά τους να μεταπλάθουν το υλικό και να το μεταγράφουν σε μια ιδιαίτερη, προσωπική κίνηση. Δίνουν βαρύτητα, με άλλα λόγια, στην ενσώματη εμπειρία και στον τρόπο που αυτή μπορεί να οδηγεί συνειρμικά σε πολλαπλές ερμηνείες.

► Η Ερμίρα Γκόρο και ο Χάννες Λάνγκολφ συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη χοροθεατρική παραγωγή To Be Straight With You, της ομάδας DV8. Έκτοτε, ως καλλιτεχνικοί συνεργάτες του Λόυντ Νιούσον, αλλά και ως ερμηνευτές, εμφανίστηκαν επίσης στο Can We Talk About This? (2010-12) και στο πιο πρόσφατο John (2014-15), στο οποίο ο Λάνγκολφ είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η τελευταία αυτή δημιουργία του Νιούσον και της ομάδας του, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας της, έκανε στάση και στην Αθήνα, στη Στέγη. Από την πλευρά της, η Ερμίρα Γκόρο έχει εργαστεί και ως ανεξάρτητη χορογράφος, κατά τα χρόνια της παραμονής της στις ΗΠΑ, αλλά και πιο πρόσφατα, στο Φεστιβάλ Αθηνών (2014), με το έργο A Quiet Voice.

 

  • Άρια Μπουμπάκη - 162 dance meetings | 1 & 2 Απριλίου 2017 | Εκτός Στέγης (Βρύγου 10, Νέος Κόσμος) | 20:00 & 22:00

Στον ίδιο χώρο και τις δύο ημέρες, από τις 11:00 έως τις 18:00 θα λειτουργεί έκθεση ανοιχτή για το κοινό.

Μια χορογράφος, 81 σώματα, 162 χορευτικές συναντήσεις καταλήγουν σε ένα κινητικό σόλο το οποίο «αφηγείται» με τρόπο παράδοξο ό,τι μεσολάβησε για τη δημιουργία του.

Η νεαρή χορογράφος Άρια Μπουμπάκη τοποθετεί την τέχνη της στην τομή του καλλιτεχνικού με το καθημερινό: αναζητά κινητικές φόρμες που δεν σχετίζονται αυστηρά με τη δεξιοτεχνία και τους κανόνες έκφρασης, αλλά με τη «δημοκρατικότητα του χορού» και την ενεργοποίηση του θεατή. Αυτή η ανθρωπολογική και, κατά κάποιον τρόπο, κοινωνιολογική οπτική στη χορευτική διαδικασία επαναφέρει στο προσκήνιο το ζωτικό διάλογο ανάμεσα στην κοινωνία και την τέχνη. Σχέσεις και βιώματα ανανοηματοδοτούνται σε μια εκ νέου σύσταση του καλλιτεχνικού αποτελέσματος, υπενθυμίζοντάς μας ότι η δομή του κοινωνικού χώρου στον οποίο εκτυλίσσεται το καθημερινό, είναι εν τέλει και η δομή μέσα στην οποία τοποθετείται ο ίδιος ο δημιουργός.

Το έργο 162 dance meetings που παρουσιάζεται εκτός Στέγης (Βρύγου 10, Νέος Κόσμος), στις 1 και 2 Απριλίου, λειτουργεί ως κινησιολογικό πείραμα, το οποίο εμπλέκει τους θεατές σε μια συμμετοχική έρευνα: 81 διαφορετικά σώματα συνδιαμορφώνουν το «έργο», μέσω προσωπικών συναντήσεων με τη χορογράφο. Αν η εξειδίκευση και ο καταμερισμός της δημιουργικής παραγωγής οδήγησαν στην αποξένωση του χορευτικού από το καθημερινό, η χορογράφος επιχειρεί την αντίστροφη διαδρομή, επαναπροσεγγίζοντας το «χορευτικό δυναμικό» της κοινωνικής ζωής. Ωστόσο, δεν πρόκειται για μια ακόμη παράσταση η οποία πραγματεύεται απλώς τον αυθόρμητο και αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα της ανθρώπινης καλλιτεχνικής έκφρασης. Στην προκειμένη περίπτωση, το ζητούμενο είναι η κατασκευή μιας ιδιότυπης καλλιτεχνικής σύμπραξης του κάθε θεατή με τη χορογράφο, ώστε η πρόσληψη της παραστασιακής συνθήκης να αναθεωρείται ή να περνά απαρατήρητη. Σε αυτή τη σύμπραξη δεν υπάρχει τίποτε προσχεδιασμένο ή, μάλλον, το ενδιαφέρον στρέφεται στην πολλαπλότητα των σχέσεων που μπορούν να αναπτυχθούν και να εκφραστούν πέρα από τη διάκριση μεταξύ χορευτή και θεατή. Η συγκεκριμένη παράσταση λειτουργεί περισσότερο ως «χορευτικό συμβάν» που επικεντρώνεται στο «πού» και το «πότε» της διαδικασίας, ώστε να αναδειχθούν ανεξερεύνητες πλευρές στην επικοινωνιακή διάσταση της τέχνης.

Σύλληψη, χορογραφία & περφόρμανς: Άρια Μπουμπάκη
Σύμβουλος Χορογραφίας & Ψυχικής Υγείας: Μαριέττα Βέττα
Σκηνοθεσία & Επιμέλεια Βίντεο: Νεφέλη Σαρρή

Περισσότερα για το έργο:

► Η συμβατικότητα του θεατρικού χώρου αμφισβητήθηκε συχνά στην ιστορία των παραστατικών τεχνών. Ειδικότερα στο χορό, από το κίνημα της Judson Church και έπειτα, γίνονται αμέτρητοι πειραματισμοί σε σχέση με την υβριδικότητα, την εικαστικότητα του χώρου, αλλά και το δημόσιο ή ιδιωτικό χαρακτήρα του. Στο πλαίσιο των δοκιμών που επιχειρεί η Στέγη, για την προαγωγή ενός διαλόγου του καθημερινού με το καλλιτεχνικό, η χορογράφος αποφάσισε να μεταφέρει την παράσταση εκτός σκηνής, σε «απρόβλεπτους» χώρους, ώστε να εξασφαλίσει για τον θεατή μια όσο το δυνατόν αμεσότερη και αυθεντικότερη εμπειρία.

► Η ιστορία επαναλαμβάνεται: η ιδέα της κινητοποίησης και απο-παθητικοποίησης του θεατή, ώστε να συμμετέχει ενεργά, άλλοτε παρακολουθώντας και άλλοτε παρεμβαίνοντας στη δράση, έχει γίνει ο νέος κανόνας. Το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο η διανοητική δέσμευση του θεατή, η εγρήγορση των αισθήσεών του, αλλά και μια βαθύτερη εμπειρία που συγγενεύει με τα δρώμενα ή τις επιτελέσεις μιας άλλης εποχής. Η χορογράφος επεκτείνει αυτή τη διάσταση, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της στη διαπροσωπική επαφή με τον θεατή ή, αλλιώς, σε ένα είδος “man to man performance”. Σκοπός της είναι ο δημιουργός να μην απομονώνεται κατά τη διάρκεια σύλληψης και υλοποίησης του έργου, αλλά να εμπλέκει τον θεατή σε όλα τα στάδια της δημιουργικής διαδικασίας.

► Η διαφορετικότητα, η ανοικειότητα του καθημερινού αποτελούν αναλυτικά σχήματα, για να συλλάβουμε ότι η καθημερινότητα δεν συνιστά «ρουτίνα» ή ότι η τέχνη είναι εντελώς ξεκομμένη από αυτήν. Η διαφορετικότητα προβληματοποιεί τη σχέση μας με το καθημερινό, επιτρέπει να αμφισβητηθούν τα όρια του «κοινώς αποδεκτού», μας προκαλεί να συλλάβουμε νέες εκφάνσεις αυτού που μέχρι τώρα θεωρούσαμε «κανονικό». Συνεπής με αυτή τη λογική, η χορογράφος επιθυμεί να ανοίξει τη διαδικασία στο αναπάντεχο, να διασταυρωθεί με ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου, τάξης, φυλής. Άλλωστε, η τέχνη δεν ευαισθητοποιεί μονάχα το αισθητήριο του κοινού, αλλά μπορεί να συνδράμει στη σύλληψη μιας άλλης, δικαιότερης κοινωνίας, πραγματώνοντας τις όποιες αναμονές στο εσωτερικό της.

► Η Άρια Μπουμπάκη, μετά τη φοίτησή της στην ΚΣΟΤ και στη σχολή της Ραλλούς Μάνου, συνέχισε τις σπουδές της, ως υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση, στο χορογραφικό - μεταπτυχιακό πρόγραμμα Ex.e.r.ce του Κέντρου Χορογραφίας του Μονπελιέ. Εκεί συνάντησε σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης του χορού, όπως η Simone Forti, η Deborah Hay, η Mathilde Monnier, η Valerie Castan, η Antonia Baehr, η La Ribot, ενώ συγχρόνως δέχτηκε επιρροές από το έργο τους, που την ώθησαν να ξεκινήσει τα πρώτα της βήματα στη χορογραφία. Η Μπουμπάκη προσεγγίζει και ερευνά αυτό που η ίδια αποκαλεί «ανθρώπινο χορό»: σκοπός δεν είναι απλώς η κατάθεση ενός έργου, αλλά η σταδιακή διαμόρφωσή του, μέσω των εμπειριών που θα αποκομίσουν τόσο η δημιουργός, όσο και οι θεατές κατά τη διάρκεια των συναντήσεων. Όπως λέει η ίδια: «Η τελική παράσταση - σόλο δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά το απόσταγμα ενός μεγάλου χορευτικού ανταμώματος ή, αλλιώς, η σωματική διήγηση ενός μεγάλου χορευτικού ταξιδιού».

 

  • Ειρήνη Παπανικολάου - Ανθεμόεσσα  | 1 & 2 Απριλίου 2017 | Μικρή Σκηνή | 19:00

Μια αλληγορική προσέγγιση του μύθου των Σειρήνων, ένα έργο για την εμπειρία εσωτερίκευσης του ταξιδιού, τη χαμένη πατρίδα που βρίσκεται εντός μας. Η Ανθεμόεσσα είναι η πρώτη χορογραφική απόπειρα της Ειρήνης Παπανικολάου. Το έργο αποτελεί μια αλληγορική προσέγγιση του μύθου των Σειρήνων, των πτηνόμορφων πλασμάτων που σαγήνευαν τους ανυποψίαστους ναυτικούς με το τραγούδι τους, απομακρύνοντας κάθε σκέψη νόστου, για να τους παρασύρουν εν τέλει στο θάνατο. Όπως το συναπάντημα με τις Σειρήνες συμβαίνει στη μεθόριο του υπαρκτού και του φανταστικού Κάτω Κόσμου, έτσι και τα τέσσερα πρόσωπα επί σκηνής βρίσκονται μετέωρα εν μέσω ενός αχαρτογράφητου τοπίου, χωρίς προορισμό ή, μάλλον, εγκλωβισμένα σε ένα ταξίδι με αβέβαιο «χρονικό ορίζοντα». Η σκηνική γραφή της Παπανικολάου δεν έχει τίποτα το επικό, αλλά αντιθέτως εστιάζει στη μικροκλίμακα του προσωπικού, μυώντας τον θεατή σε ένα ταξίδι εσωτερικής περιπλάνησης.

Αυτή η ιδέα της φανταστικής περιπλάνησης και του νόστου, της άσβεστης επιθυμίας για την επιστροφή σε μια χαμένη πατρίδα, μετατοπίζεται διαρκώς χρονικά• η άφιξη, η ολοκλήρωση του ταξιδιού δεν υφίσταται στο εν λόγω έργο. Τα τέσσερα σώματα που βρίσκονται επί σκηνής αντανακλούν κυρίως την εμπειρία εσωτερίκευσης του ταξιδιού, παρά την πρόδηλη –κινησιολογικά και σωματικά– απόδοσή της. Η ματιά της Ειρήνης Παπανικολάου είναι ουσιαστικά ρομαντική, αφού το έργο της το διαπερνά η «απελπισμένη αίσθηση» ενός κόσμου στον οποίο ο άνθρωπος είναι αβοήθητα εκτεθειμένος: άγνωστες δυνάμεις που τον υπερβαίνουν, η μοίρα ή, τέλος, το σκότος ενός ακατάλητπου μυστηρίου, όλα συνδράμουν ώστε καταφύγιο της ψυχής να γίνει ο ιδεατός κόσμος της δημιουργικής φαντασίας της καλλιτέχνιδας.

Σύλληψη, χορογραφία: Ειρήνη Παπανικολάου
Ερμηνεύουν: Μυρτώ Δελημιχάλη, Δέσποινα Καβούρη, Βίκη Σπάχου, Ερατώ Χατήρα
Μουσική Σύνθεση: Βαγγέλης Κουραστής

Περισσότερα για το έργο:

► Οι Σειρήνες θεωρούνταν γυναικείες μιξογενείς οντότητες, με κεφάλι, μισό σώμα γυναίκας και μισό σώμα αρπακτικού πουλιού – παρότι σε μερικούς πολιτισμούς αυτή η ιδιόμορφη παρουσία δεν ισχύει. Πατέρας τους αναφέρεται στις περισσότερες περιπτώσεις ο ποταμός Αχελώος ή ο θαλάσσιος θεός Φόρκης. Τα ονόματα που προσέδιδαν στις Σειρήνες είχαν να κάνουν τόσο με την εξωτερική τους εμφάνιση, όσο και με το χαρακτήρα τους.

► Το νησί των Σειρήνων τοποθετείται κατά μήκος της ακτής της Νότιας Ιταλίας, στα ανοιχτά της χερσονήσου του Σορέντο, απ’ όπου με το πανέμορφο τραγούδι τους προσέλκυαν τους ναύτες των πλοίων που πλησίαζαν στην περιοχή τους και προκαλούσαν στη συνέχεια την καταστροφή τους. Ως εκ τούτου, οι Σειρήνες συνδέθηκαν με το θάνατο, θεωρήθηκαν θεότητες του υπερπέραν που τραγουδούσαν για όσους κατοικούσαν μακάρια στα νησιά των Ηλυσίων, και γι' αυτό εικονίζονται στα ταφικά μνημεία. [Δήμητρα Μήττα, Μορφές και θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας]

► Η χορογράφος Ειρήνη Παπανικολάου καταθέτει ένα έργο, όχι τόσο για τις Σειρήνες και το ταξίδι του Οδυσσέα προς την Ιθάκη, αλλά στρέφεται προς τον Άνθρωπο, το μόχθο που καταβάλλει προκειμένου να επιστρέψει στη γενέθλια «πατρίδα», να επανακτήσει τη σχέση με το χαμένο του παρελθόν. Πρόκειται για μια περιπλάνηση σε ένα εσωτερικό τοπίο, όπου τα μυθικά αυτά πλάσματα εκφράζουν τους αξεπέραστους φόβους, την αναμέτρηση με τον ίδιο τον εαυτό, προκειμένου να εκπληρωθεί το ταξίδι της «επιστροφής».

► Μια πρώτη εκδοχή του έργου παρουσιάστηκε το Μάιο του 2015 στο 7ο Arc for Dance Festival, στο πλαίσιο της ενότητας «Απόπειρες Χορογραφίας». Επίσης, η Ανθεμόεσσα επιλέχθηκε ανάμεσα σε 480 χορογραφίες από όλο τον κόσμο, για να συμμετάσχει στο διεθνή διαγωνισμό χορογραφίας Danse élargie, 4th edition (2016), με την υποστήριξη της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, όπου και κατέκτησε το Βραβείο του Κοινού και το Βραβείο των Τεχνικών του Θεάτρου.
 

  • Ηρώ Αποστολέλλη - Umbilicus | 1 & 2 Απριλίου 2017 | Μικρή Σκηνή | 21:00

Τρία σώματα σε ρόλο μετρονόμου συντονίζονται και αποκλίνουν, σε ένα κινητικό πείραμα βασισμένο στη μουσική του μινιμαλιστή Τζον Άνταμς. Η Ηρώ Αποστολέλλη, χορεύτρια και χορογράφος, θέτει στο επίκεντρο των αναζητήσεών της τις πολλαπλές διαστάσεις του χορευτικού σώματος: το σώμα ως πεδίο γνώσης, αλλά και ως εργαλείο για να ανιχνευθεί η κίνηση μέσα από ακουστικά ερεθίσματα και ιδιότυπους σκηνικούς πειραματισμούς. Η παραπάνω προσέγγιση δεν αφορά μονάχα τον τρόπο που ο χορός συλλαμβάνει και αναπαριστά το σώμα και τις εμπειρίες που απορρέουν από αυτό, αλλά εξετάζει σε βάθος την αναγκαιότητα ορισμένων δομικών στοιχείων –όπως η ηχητική επένδυση ενός κομματιού– στην πρόσληψη και αντίληψη της χορογραφίας. Επαναπροσδιορίζεται έτσι ο κομβικός ρόλος του σώματος στη σκηνή –το σώμα ερμηνεύει και ερμηνεύεται μέσα από την κίνηση–, με απώτερο στόχο ο θεατής, από παθητικός δέκτης, να γίνει ενεργός παρατηρητής μιας διαδικασίας που εμπλέκει τόσο την κιναισθητική εμπειρία, όσο και το στοχασμό.

Το έργο Umbilicus (Ομφαλός), θα μπορούσε να θεωρηθεί μια «χορογραφία της σκέψης». Προτείνεται, με άλλα λόγια, μια επιτελεστική συνθήκη ώστε το ενδιαφέρον μας να επικεντρωθεί στις ρυθμικές ακολουθίες ή παραλλαγές, παρά στον τρόπο που η κίνηση λειτουργεί ως όχημα προσωπικής έκφρασης. Οι κινήσεις είναι γεωμετρικές, επαναληπτικές, εστιάζουν στην καθετότητα, το σώμα της κάθε χορεύτριας λειτουργεί ως μετρονόμος που συντονίζεται ή αποκλίνει από τα υπόλοιπα. Ωστόσο, το επίτευγμα δεν είναι η «μηχανική εκτέλεση» μιας μουσικής παρτιτούρας• χρησιμοποιώντας την τεχνική αυτοσχεδιασμού Paradiddle, η χορογράφος συνδιαλέγεται με το Son of Chamber Symphony του μινιμαλιστή συνθέτη John Adams σε κίνηση. Οι τρεις χορεύτριες, με τη σειρά τους, «γράφουν» μια νέα παρτιτούρα στην οποία διακρίνει κανείς την εκτελεστική ακρίβεια, αλλά και την ενσώματη παρουσία που, εκούσια ή ακούσια, προτείνει μια άλλη ανάγνωση της μουσικής.

Χορογραφία: Ηρώ Αποστολέλλη
Ερμηνεία: Κατερίνα Λιόντου, Αγνή Παπαδέλη Ρωσσέτου, Δανάη Παπαζιάν
Στην παράσταση ακούγεται το έργο Son of Chamber Symphony (2007) του John Adams.

Περισσότερα για το έργο:

► H τεχνική Paradiddle χρησιμοποιείται στη μουσική για την ερμηνεία, τη σύνθεση και τον αυτοσχεδιασμό. Ουσιαστικά, καθορίζει ποιο χέρι (δεξί / R ή αριστερό / L) εκτελεί κάθε φορά. Το βασικό Paradiddle είναι το R L RR L R LL, από το οποίο προκύπτουν ποικίλες παραλλαγές, όπως το R LL RRR L RR LLL. Ως αποτέλεσμα, το ρυθμικό μοτίβο «εξουσιάζει» την κίνηση, ενώ ορίζει επίσης τη διαφορετικότητα ή το συγχρονισμό μεταξύ των χορευτριών. Ωστόσο, σε αυτή την ιδιαίτερη μουσικοκινητική συνθήκη, το σώμα καλείται να ενσαρκώσει το ρυθμό, αλλά και να τον αναπαραστήσει, ενώ στην εκτέλεση της χορευτικής παρτιτούρας ο θεατής μπορεί να διακρίνει τις σχέσεις των χορευτριών μεταξύ τους, αλλά και την «ελάσσονα» υποκειμενική ερμηνεία στο ρυθμικό μοτίβο.

► Σε προηγούμενα έργα της, η χορογράφος εξετάζει την επίδραση του ήχου στην πρόσληψη της κίνησης. Όμως, αντί να αφαιρέσει εντελώς το στοιχείο της μουσικής, στη λογική των ύστερων μοντερνιστών που αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία της σε σχέση με την κίνηση ή του Merce Cunningham, ο οποίος διακηρύσσει την ανεξαρτησία μουσικής και κίνησης, η χορογράφος εισάγει μια νέα συνθήκη: οι ερμηνεύτριες έρχονται σε επαφή με το ηχητικό σήμα μέσω ακουστικών, ώστε να καταρριφθεί η όποια συμβατική αλληλουχία των δύο στοιχείων. Έτσι, όχι μόνο επαναπροσδιορίζεται η ηχητική αφηγηματική συνέχεια, αλλά αποδομείται, ώστε μέσα από την τελευταία να προκύπτει και η «μουσικότητα» της κίνησης.

► Ο συνθέτης Τζον Άνταμς συγκαταλέγεται στο πάνθεον της σύγχρονης μουσικής. Παντρεύοντας ετερόκλητα μουσικά στυλ –από ποπ μέχρι τζαζ και ηλεκτρονικούς ήχους–, διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο μινιμαλιστικό ύφος που χαρακτηρίζεται από επαναληπτικά μοτίβα αλλά, ενίοτε, και από νεορομαντικά λυρικά στοιχεία. Ο Άνταμς έγινε ευρύτερα γνωστός για τις συνθέσεις του στην όπερα, με σημαντικότερη ίσως την τρίπρακτη όπερα Ο Νίξον στην Κίνα (1987). Το έργο Son of Chamber Symphony (2007) ανακαλεί στοιχεία από τις πρώτες συνθέσεις του δημιουργού, με έντονα μινιμαλιστικά και επαναληπτικά μοτίβα, συνεχείς μετρικές εναλλαγές και ρυθμικές εκπλήξεις.

► Η Ηρώ Αποστολέλλη ίδρυσε το 2009 την ομάδα χορού Carnation, μαζί με την Αγνή Παπαδέλη Ρωσσέτου. Το ενδιαφέρον σε αυτό το σχήμα είναι ότι και οι δυο τους εναλλάσσονται στους ρόλους δημιουργού και ερμηνεύτριας. Έτσι, επιτυγχάνουν όχι μόνο να ανατροφοδοτούν την έρευνά τους με τα πολύτιμα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις βιωμένες, ενσώματες εμπειρίες, αλλά και να ενθαρρύνουν τη σύγκλιση δύο πεδίων που διαχρονικά αποκλίνουν: θεωρίας και πράξης. Μετά το Blossom, τη χορογραφία και ερμηνεία του οποίου είχε αναλάβει η Αγνή Παπαδέλη Ρωσσέτου, το Umbilicus είναι η πρώτη χορογραφική απόπειρα την οποία υπογράφει εξ ολοκλήρου η Ηρώ Αποστολέλλη.
 

 


info: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Λ. Συγγρού 107 – 109, Αθήνα (μετρό Συγγρού-Φιξ) │ Τιμές εισιτηρίων: κανονικό: 7€. Μειωμένο, φίλος ή μικρή παρέα (5-9 άτομα): 6€. Μεγάλη παρέα (10+ άτομα): 5€. ΑΜΕΑ & άνεργοι: 5 € - συνοδός ΑΜΕΑ: 5€. Combo 2 διαφορετικών παραστάσεων ίδιας μέρας: 5 €. Ομαδικές κρατήσεις στο τηλ.: 213 017 8176 και στο groupsales@sgt.gr - Γραμμή εισιτηρίων: τηλ. 210 900 5 800 ( Δε – Κυρ 9:00-21:00 ) και ηλεκτρονικά στο www.sgt.gr


 

φωτο απο το έργο Ανθεμόεσσα της Ειρήνης Παπανικολάου

 

 

dancepress.gr