Έφυγε η Μάγια Πλισέτσκαγια

bbf1ac7b50f0da3c98aa983564bcf6e2-web

Ο μπαλαρίνα-θρύλος που έγραψε ιστορία με την ερμηνεία της στο "Θάνατο του κύκνου" (Η Λίμνη των κύκνων), άφησε χθες την τελευταία της πνοή στη Γερμανία, από μια καρδιά που την πρόδωσε σε ηλικία 89 ετών. Την είδηση του θανάτου της Μάγια Πλισέτσκαγια ανακοίνωσε ο Βλαντιμίρ Ουρίν, γενικός διευθυντής των Μπολσόι, μετά το τηλεφώνημα που δέχτηκε από το σύζυγο της κορυφαίας χορεύτριας, τον πιανίστα και συνθέτη Rodion Shchedrin.

Η Μάγια Πλισέτσκαγια γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1925 στη Μόσχα. Η μητέρα της ήταν ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου και ο πατέρας της διπλωματικός ακόλουθος διορισμένος στη Νορβηγία, όπου η μικρή Μάγια έζησε τα πρώτη παιδικά της χρόνια. Σε ηλικία 8 ετών η θεία της Μίτα (αδελφή της μητέρας της και χορεύτρια των Μπολσόι) οδήγησε τη μικρή Μάγια στην Ακαδημία Μπαλέτου των Μπολσόι, όπου το ταλέντο της δεν άργησε να ξεχωρίσει. Στο Μπαλέτο των Μπολσόϊ παρέμεινε ως πρώτη χορεύτρια μέχρι το 1990.

Το 1949 χόρεψε ενώπιον του Στάλιν, στον εορτασμό για τα 70α γενέθλιά του. Λίγο αργότερα η Μάγια Πλισέτσκαγια μιλώντας για αυτή την εμπειρία της, ομολόγησε ότι είχε φοβηθεί πολύ να αντιμετωπίσει τον Στάλιν κατάματα και μόνο τις επόμενες μέρες ένοιωσε χαρά και ανακούφιση όταν είδε το όνομά της να αναφέρεται σε άρθρο του TASS, του επίσημου σοβιετικού πρακτορείου ειδήσεων, για την εκδήλωση στην οποία είχε συμμετάσχει.

 

 

 

Σε αντίθεση με τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ, τον Μιχαήλ Μπαρόσνικοφ και τη Ναταλία Μακάροβα, η Μάγια Πλισέτσκαγια αρνήθηκε να αυτομολήσει. Το 1983 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπαλέτου της Όπερας της Ρώμης και έγινε τότε η πρώτη Ρωσίδα χορεύτρια που της δόθηκε άδεια να συνεργαστεί με ομάδα χορού της Δύσης. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1988, έγινε καλλιτεχνική διευθύντρια και στο Εθνικό Μπαλέτο της Ισπανίας με το οποίο ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.

 

Η Μάγια Πλισέτσκαγια στο "Θάνατο του κύκνου"

 

Πριν εννιά χρόνια, μιλώντας σε δημοσιογράφους, δεν έκρυψε ωστόσο τη λύπη της για τη στέρηση της καλλιτεχνικής της ελευθερίας και για χαμένες ευκαιρίες, όπως να συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Μορίς Μπεζάρ και τον Ρολάν Πετί: «χόρεψα ρόλους σε όλα τα κλασικά μπαλέτα και ονειρευόμουν κάτι καινούργιο. Αλλά, στην εποχή μου αυτό ήταν αδύνατον», είχε ομολογήσει..

Θα παραμείνει γνωστή ως μια από τις σπουδαιότερες μπαλαρίνες του 20ου αιώνα, τόσο για την σπάνια τεχνική της και τις αέρινες κινήσεις της, το καθηλωτικό ερμηνευτικό της ταλέντο, αλλά και την έντονη προσωπικότητά της.