48 ώρες στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας

ultima-vez--mike-rafail2

Σε αυτή την καλοκαιρινή βουτιά στα μυστήρια της Χορευτικής Τέχνης, που μας προσφέρει εδώ και 24 χρόνια το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, διαπιστώνουμε για ακόμη μια φορά -- μέσα από ένα πρόγραμμα παραστάσεων που καλύπτει διαφορετικές τάσεις, γραφές και ιδιώματα--, τα ανεξάντλητα όρια αυτής της κατεξοχήν ανθρωποκεντρικής τέχνης, με το σώμα να αποτελεί πάντα τον μεγάλο απρόβλεπτο και γεμάτο εκπλήξεις πρωταγωνιστή.

 

Τι αγαπήσαμε περισσότερο

Σάββατο 14/7: το σόλο του ισπανού Ακίρα Γιοσίντα εγκαινίασε την υπαίθρια σκηνή που έχει στηθεί ειδικά για το Φεστιβάλ, στην Κεντρική Πλατεία της πόλης. Ο βραβευμένος ισπανός street dancer με το έργο του Home κατάφερε να παγιδεύσει τα βλέμματα του κοινού, να το συγκινήσει και να το κερδίσει με τα αναμφισβήτητα εκφραστικά του μέσα και την ερμηνεία του, σε ένα δύσκολο σκηνικό περιβάλλον, όπως ο υπαίθριος χώρος της πλατείας, όπου οι αναρίθμητες οπτικές και ηχητικές παρεμβολές και η έλλειψη φωτιστικής υποστήριξης, σίγουρα δεν ευνοούσαν τη θεατρικότητα του έργου.

 

        

      Ακίρα Γιοσίντα        

Αλλαγή σκηνικού δύο ώρες αργότερα. Στο Μέγαρο Χορού, ο Σαρόν Φρίντμαν φέρνει με θάρρος και τόλμη 28 (!) χορευτές της ομάδας του επί σκηνής, τους ενώνει επιδέξια με κινήσεις ενός ασταμάτητου ‘contact’ και τους οδηγεί να κινηθούν ανά ομάδες ως ήρεμη, αθόρυβη δύναμη. Το Free Fall με τις ποιητικές, λιτές εικόνες του βασίζεται στη φυσική κίνηση, μέσα από μια εναλλαγή πτώσης και σταθερότητας και δεν επιτηδεύεται για βαθύτερες αναγνώσεις και συμβολισμούς.

 



Compania Sharon Fridman

Κυριακή 15/7: ομάδα ακροβατικής Cie Circocentrique. Απολαυστικοί, με «πανέξυπνα» σώματα, θεατρικότητα και χιούμορ, ο Αλεσάντρο και ο Μαξίμ που αποτελούν την ομάδα, με το έργο τους Respire!, έπεισαν με ευκολία το κοινό για την απόλυτη συγγένεια της τέχνης του χορού με την τέχνη της ακροβατικής και του τσίρκου. Αγαπήσαμε τον απόλυτο συντονισμό και ρυθμό τους, την ανάλαφρη χορευτική τους κίνηση που μεταλλασσόταν σε ακροβασία και στη συνέχεια επανερχόταν για να συνδέσει τα διαφορετικά τους νούμερα, όπως και τις έξυπνες μικρές κινήσεις τους που λειτουργούσαν ως σημεία στίξης μιας ακροβατικής φράσης.

 

Cie Circocentrique

Τι μας έβαλε στο παιχνίδι

Κυριακή 15/7: Ο Βιμ Βαντεκέιμπους με το Go figure out yourself ανέβασε το κοινό στη σκηνή, το ενέπλεξε στην δράση του έργου και το έκανε συμμέτοχο σε μια παράσταση με πέντε ηθοποιούς – χορευτές και ελάχιστα σκηνικά μέσα, που ως βασικό της concept είχε την ιδέα να ξεβολέψει τον θεατή από την ασφαλή θέση της αίθουσας. Πειραματιζόμενος με τη σχέση θεατή και ηθοποιού ο βέλγος δημιουργός κατάφερε να επικοινωνήσει διαδραστικά με ένα κοινό που φάνηκε να απολαμβάνει αυτή τη συμμετοχή, να χορεύει σε ξέφρενους ρυθμούς όταν του ζητήθηκε, να συσπειρώνεται σε μικρές ομάδες για να ακούσει τις ιστορίες των ηθοποιών και να πειθαρχεί στις οδηγίες τους δημιουργώντας άλλοτε μακρόστενες σειρές κι άλλοτε κύκλους.

 

Ultima Vez - Βιμ Βαντεκέιμπους

Τι μας προβλημάτισε

Η επιλογή της εναρκτήριας παράστασης του Φεστιβάλ (Παρασκευή 13/7) με την συγκλονιστική περφόρμανς Transfiguration του Ολιβιέ ντε Σαγκαζάν --που μεταμορφώνει το σώμα του με πηλό και άλλα υλικά σε παράξενες, απόκοσμες, αστείες, ή και τρομακτικές μορφές, δεν ήταν χορός. Ωστόσο, η επιλογή αυτή της Λίντας Καπετανέα από τη θέση της καλλιτεχνικής διευθύντριας, δεν ήταν καθόλου τυχαία και δεν αποκλίνει διόλου από τις τάσεις που επικρατούν σήμερα στα σημαντικότερα φεστιβάλ χορού της Ευρώπης. Ο Σαγκαζάν είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και το έργο του αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, όχι για την παραγωγή χορευτικής κίνησης, αλλά για τις αστείρευτες δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος και για βαθύτερες σκέψεις γύρω από την έννοια της σωματικότητας.

Εδώ και χρόνια η χορευτική τέχνη έχει διευρύνει τους ορίζοντές της και προς άλλες κατευθύνσεις, με προεκτάσεις που δεν αφορούν αυστηρά και μόνο τη χορευτική κίνηση, αλλά το εργαλείο αυτής, το σώμα. Η έρευνα στα πανεπιστημιακά κέντρα της Ευρώπης που ασχολούνται με τη μελέτη της χορευτικής τέχνης, αλλά και οι φιλοσοφικές προσεγγίσεις πάνω στην έννοια του σώματος και τη σημασία του σε διαφορετικούς πολιτισμούς, έχουν ανοίξει στους καλλιτέχνες νέους διαύλους έμπνευσης και δημιουργίας. Αν το σώμα είναι αυτό που χορεύει, τότε τι είναι το σώμα;

Ο προβληματισμός εστιάζεται στο γεγονός και μόνο, ότι αυτή η σύνδεση του Χορού με τη Φιλοσοφία και η καταβύθιση στις αρχέγονες ρίζες του, φέρνει πλέον στις σκηνές έργα όχι χορευτικά όπως τα είχαμε συνηθίσει και θα περάσει πολύς καιρός για να διαλυθεί η σύγχυση που δημιουργείται στο κοινό, ακόμη και στο πιο μυημένο, αφού δικαίως σήμερα δεν αντιλαμβάνεται αυτές τις παραστάσεις ως χορό.

 


info: το πλήρερς πρόγραμμα του Φεστιβάλ εδώ


φωτο © Mike Rafail

Δέσποινα ΨΑΛΛΗ