Yuri Grigorovic : "Ευχαριστούμε Έλληνες που ανακαλύψατε το Θέατρο"

img_0448-web

Η συνέντευξη του Γιούρι Γκριγκορόβιτς (Yuri Grigorovich) δόθηκε στο dancepress.gr τον Οκτώβριο του 2011.

Εμβληματική μορφή της ρώσικης χορευτικής σκηνής, ο 85χρονος Γιούρι Γκριγκορόβιτς με αφορμή τις εμφανίσεις του “Ballet Theatre of Russia” στην Αθήνα, απάντησε στις ερωτήσεις του dancepress.gr, ευχαριστώντας τους Έλληνες για την «εφεύρεση» της θεατρικής τέχνης! Χορευτής και χορογράφος στα Μπαλέτα Κίροφ και από το 1964, χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπολσόι, θεωρείται από τις τελευταίες κορυφαίες εν ζωή προσωπικότητες στο κλασικό μπαλέτο. Αποχωρώντας από τα Μπαλέτα Μπολσόι το 1995, περιοδεύει έκτοτε με τη δική του ομάδα.

Τα άτομα που σας επηρέασαν στην επαγγελματική εξέλιξη και πορεία σας;

Με το μπαλέτο άρχισα να ασχολούμαι από τα παιδικά μου χρόνια και τότε ακόμη, επηρεαζόμουν γενικότερα απ΄ όλο το κλίμα που επικρατούσε στην Ακαδημία Μπαλέτου, όπως και από την ομάδα του Μαριίνσκι, υπήρχαν πολλοί ταλαντούχοι καλλιτέχνες εκεί. Επίσης η θεατρική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη) Κατά τα ενήλικά μου χρόνια συνεργάστηκα αρκετά με τον Φιόνταρ Λοπουχόβ, έναν εξαιρετικό ρώσο χορογράφο, παιδαγωγό-δάσκαλο και μεγάλο θεωρητικό καθηγητή. Οι γνώσεις του για το αντικείμενό του και για την ιστορία του ρώσικου μπαλέτου ήταν απεριόριστες. Είχε βαθειά στη μνήμη του παλαιά μπαλέτα και μπορούσε να τα μεταδώσει στην επόμενη γενιά, όπως βέβαια και έπραττε. Ήμουν ένας από αυτούς που απορροφούσε τις ιδιαίτερες-εξειδικευμένες γνώσεις του. Αργότερα, όταν ξεκίνησα να χορογραφώ, καλούσα τον Φιόνταρ Λοπουχόβ ως επιστημονικό σύμβουλο. Εκείνος με τη σειρά του, ανταποκρινόταν θετικά στις παραγωγές μου, σε άρθρα και σε επιστημονικές δημοσιεύσεις του. Επίσης, μια πολύ εντυπωσιακή εμπειρία ήταν με την Γκαλίνα Ουλάνοβα, με την οποία χορεύαμε μαζί σε κάποιες παραστάσεις στο Λένινγκραντ. Αργότερα βρεθήκαμε στη Μόσχα όπου και έγινε δασκάλα στα μπαλέτα μου, στο Μπολσόι. Αξέχαστος ο χορός του Βαχτάνγκ Τσαμπουκιανι. Και με αυτόν είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν.

Ποιά στοιχεία διαθέτει ένας χορευτής για να θεωρηθεί εξαιρετικός;

Εκτός από χορευτικές ικανότητες, πρέπει να έχει πάει σχολείο και να έχει πολλές γνώσεις. Και βέβαια, πρέπει να είναι ικανός να μεταφέρει-μεταδίδει μέσα από το χορό τον εσωτερικό του κόσμο, τα συναισθήματά του.                                       

Η πρώτη και η τελευταία σκηνική σας εμφάνιση ως χορευτής;

Εμάς, τους μαθητές της σχολής Βαγκανόβοϊ, μας έβγαζαν από νωρίς στη σκηνή. Συμμετείχαμε σε διάφορους παιδικούς χορούς και σε παιδικές σκηνές πολλών μπαλέτων, όπως ο «Καρυοθραύστης», «Ωραία κοιμωμένη», «Ραϊμόντα». Γι΄ αυτό και δυσκολεύομαι να πω πότε ακριβώς ήταν η πρώτη μου εμφάνιση. Μάλλον τον προηγούμενο αιώνα, 75 χρόνια πριν. Η τελευταία εμφάνιση ήταν στη σκηνή του θεάτρου Κίροβ (νυν Μαριίνσκι). Είχα αντιληφθεί πλέον ότι το μέλλον μου ανήκει στο στο τομέα της χορογραφίας και επιθυμούσα σταδιακά να επικεντρωθώ σε αυτό.

Σκεφτήκατε να εγκαταλείψετε τη Ρωσία για να δουλέψετε στην Ευρώπη, ή στις ΗΠΑ;

Έχω λάβει επανειλημμένα προτάσεις να ηγηθώ των ομάδων μπαλέτου τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Αμερική. Δεν τις πήρα όμως ποτέ στα σοβαρά. Η δουλειά του χορογράφου είναι δεμένη με την ομάδα του. Και στη Μόσχα είχα μια ομάδα, που όμοιά της δεν υπήρχε στον κόσμο. Είχα τέτοιες δυνατότητες, που δεν μου περνούσε από το μυαλό να το εγκαταλείψω.Μετά από την εθελοντική μου αποχώρηση από το Μπολσόι το 1995, δημιούργησα τη δική μου, νέα ομάδα μπαλέτων η οποία με μεγάλη επιτυχία ταξιδεύει ανά τον κόσμο δίνοντας παραστάσεις. Και τώρα ερχόμαστε και στην Ελλάδα. 

Περάσατε μια ολόκληρη ζωή κοντά σε χορευτές, σε τάξεις μπαλέτου και πρόβες. Πως κυλά σήμερα μια συνηθισμένη μέρα σας;

Κατά κανόνα, το πρωί-θέατρο, το μεσημέρι-θέατρο και το απόγευμα-θέατρο. Σας ευχαριστούμε πολύ, αγαπητοί μας Έλληνες που 'εφηύρατε' το Θέατρο. Τι θα ήμασταν σήμερα χωρίς αυτή τη μεγάλη ανακάλυψη που έγινε η ίδια η ζωή μας. 

Μια ευχή για την πορεία της Τέχνης σήμερα.

Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να διατηρηθεί η Τέχνη στον κόσμο. Δεύτερον, να είναι άμεσα συνυφασμένη με την ανθρώπινη ψυχή, τα συναισθήματα, την ομορφιά του σώματος και του νου. Στη βάση του, το κλασικό μπαλέτο αποτελείται από σημαντικές ιδέες που είναι στενές και ενδιαφέρουσες σε οποιοδήποτε κοινό ανά τον κόσμο. Θυμάμαι πώς στην Ελλάδα, στην αρχαία σκηνή του θεάτρου, το ακροατήριό μας απαρτίζονταν από χιλιάδες και όλοι, μην εξαιρώντας τους καλλιτέχνες, θριαμβολογούσαν από την κοινότητά μας-από τις μαγευτικές εκείνες στιγμές.  

 

Δέσποινα Ψάλλη