Κωνσταντίνος Ρήγος: ρέκβιεμ για τη φύση και τον άνθρωπο

k-rhgos

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος στη μακρόχρονη καλλιτεχνική του πορεία δημιουργεί έργα που δεν επαναπαύονται στη στυλιζαρισμένη αισθητική και στην ωραιοποίηση του ανθρωπίνου σώματος ή του κοινωνικού μας γίγνεσθαι. Προκλητικός με αιτία και ανατρεπτικός, ακολουθεί αυτό το μονοπάτι και στο νέο του έργο την Αρκαδία, μια εκκωφαντική κραυγή για την καταστροφή της φύσης και για την απόγνωση που αυτή δημιουργεί σε όλους εμάς που καλούμαστε να επιβιώσουμε σε «καμένες γαίες».

Η Αρκαδία είναι ένα έργο γεμάτο συμβολισμούς που εκφράζει τo αδιέξοδο και τη θλίψη του σημερινού ανθρώπου. Η καμένη γη του αρκαδικού τοπίου (από τις πυρκαγιές των προηγούμενων ετών) σε αντιπαράθεση με το αρκαδικό ιδεώδες που εδώ και αιώνες η απήχησή του διαμόρφωσε φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά ρεύματα, προβάλλουν σε μικρογραφία ένα ευρύ και γενικότερο πρόβλημα. Αυτό της οικολογικής καταστροφής και τις τραγικές συνέπειές της.

«Καθώς η καλλιτεχνική πράξη δεν έχει σχέση με το βίωμα», όπως λέει ο Κωνσταντίνος Ρήγος, «αλλά με τη σκέψη και τον προβληματισμό που έχει κανείς πάνω στα πράγματα», η ζοφερή πραγματικότητα της Αρκαδίας στα μάτια του ιδρυτού της ομάδας Οκτάνα αποκτά άλλες διαστάσεις από αυτές που γνωρίζαμε σε προηγούμενες δουλειές του.

«Είναι ένα έργο πολύ διαφορετικό. Δεν έχει μια εφήμερη διάθεση πάνω στα πράγματα. Είναι σκοτεινό, δεν έχει καθόλου την αίσθηση της καθημερινότητας και την κριτική πάνω σε αυτήν, δεν έχει ειρωνεία, ούτε χιούμορ, δεν έχει τίποτα ποπ σαν ύφος. Υπάρχουν όμως μέσα σε αυτό κοινοί τόποι με παλαιότερες δουλειές, όπως ένας τρόπος ακραίας αντίδρασης στα πράγματα, η χρήση του σώματος, κάποια κινητικά σύνολα που μοιάζουν ως νεοκλασικά, κάτι που μου αρέσει πολύ. ΄Εχει πολλά χορογραφημένα μέρη, αλλά και πολλά μέρη που βασίζονται στην κίνηση. Έχει μια πιο καθαρή χρήση των συμβόλων. Κάθε ενότητα έχει ένα σύμβολο και γίνεται διαφορετική χρήση του φωτισμού».

«Η ανάγκη μου ήταν να κάνω ένα έργο μεταφυσικό, σκοτεινό, ποιητικό. Μια παράσταση περισσότερο σαν τελετουργία, παρά με τη διάθεση να καταγγείλει κάτι, που εμπεριέχει μεν πολιτική σκέψη, αλλά με την ευρύτερη έννοια. Τι πιο πολιτικό από το να αναγνωρίζεις ότι ο πλανήτης μας είναι πια μαύρος !».

 

Μια περίοδος χωρίς φως

 

«Δεν χρησιμοποιώ κανένα χρώμα. Όλα είναι μαύρα και αυτό μου είναι δύσκολο. Σαν χορογράφος, μαύρο πάτωμα έχω χρησιμοποιήσει ελάχιστες φορές στα έργα μου γιατί με δυσκολεύει ψυχολογικά το μαύρο, με καταπιέζει. Με το μαύρο θέλω να δείξω ότι όλα σε ρουφάνε προς το σκοτάδι».

 

΄Ενας νέος πλανήτης

 

«Οι άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν το ιδανικό, ψάχνουν για ένα νέο "πλανήτη". Αν οι άνθρωποι έφευγαν και πήγαιναν να αναζητήσουν κάπου αλλού να ζήσουν, πόσο προσεκτικά θα αντιμετώπιζαν το νέο περιβάλλον.. Ένας καινούργιος πλανήτης, όπως διαμορφώνεται μέσα από την επιστημονική φαντασία, μοιάζει συνήθως με έναν καμένο πλανήτη. Η πρόθεσή μου ήταν να κάνω ένα ρέκβιεμ για τη φύση και τον άνθρωπο. Η αναζήτηση της ευτυχίας είναι ένα θέμα. Αυτό το έργο μπορεί να συνδεθεί και με το Δάφνις και Χλόη, όπου το τοπίο του θύμιζε το αρκαδικό. Τα ζώα που εμφανίζονται στο έργο είναι μεταλλαγμένα. Το ένα βασίζεται σε ένα σχηματισμό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και το άλλο είναι σαν alien. Σα να έρχεται ένα καινούργιο είδος μετά τους ανθρώπους...».

 

Επιστροφή στο χορό;

 

«Με το θέατρο έμαθα να δουλεύω διαφορετικά απ΄ό,τι με το χορό. Να στηρίζομαι στο κείμενο. Εδώ, η απουσία κειμένου και η υπερβολική ανάγκη πια για μένα να είναι καθαρός ο κόσμος που βλέπουμε, με έχουν δυσκολέψει στο να πάρω κάποιες αποφάσεις για αυτή την παράσταση. Ταυτόχρονα όμως με ξαναγυρίζει εκεί που είναι η μεγάλη μου αγάπη, ο χορός. Ο χορός όμως με μια ευρύτερη έννοια, γιατί δεν πιστεύω πως υπηρέτησα πραγματικά το χορό, αλλά αυτό το «θέαμα» που στηρίζεται στο ανθρώπινο σώμα. Ποτέ η εμμονή μου δεν ήταν η κίνηση. Δεν ήταν η αναζήτηση της κίνησης το βασικό μου θέμα. Ήταν το θέμα μέσα στο οποίο υπήρχε η κίνηση, ο άνθρωπος, το ρούχο, τα φώτα, η μουσική, όλα ήταν μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο...».

 


info: Το έργο "Αρκαδία" σε χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου θα παρουσιαστει 16 & 17 Ιουνίου 2014 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες εδώ


 

Δέσποινα Ψάλλη