Κυριάκος Χατζηιωάννου, Άρτεμις Λαμπίρη: νέο "αίμα" χορογράφων στη Στέγη

xatzhiwannoy---lampirh

Xoρογραφίες περί εξουσίας / Χορογραφίες για την εξουσία:

Μe on top - Άρτεμις Λαμπίρη 

  or Who owns the world - Κυριάκος Χατζηιωάννου



Στο πλαίσιο της εφετινής διοργάνωσης του 2ου Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων της Στέγης, οι τέσσερις συμμετέχοντες χορογράφοι ( Άρτεμις Λαμπίρη, Λία Τσολάκη, Κυριάκος Χατζηιωάννου, Γεωργία Βαρδαρού) αν και αναφέρονται ως «νέοι», έχουν ήδη παρουσιάσει έργο με προσωπική ματιά και δημιουργικό μεράκι ταξιδεύοντας και ζώντας μεταξύ εξωτερικού και Ελλάδας, αρθρώνοντας χορευτικό λόγο με ουσία και προτείνοντας χορογραφικά θεάματα με κοινωνική ενσυναίσθηση και καλλιτεχνική ευρηματικότητα.

Με κοινό παρονομαστή στοιχεία επικαιρότητας, όπως οι κινήσεις εξουσίας σε πολιτικό, αλλά και προσωπικό επίπεδο, μεταξύ των συμμετεχόντων, η Άρτεμις Λαμπίρη (Me on Top) και ο Κυριάκος Χατζηιωάννου (Or Who Owns the World) μας μιλούν για τη διάθεση τους να συνδιαλεχθούν με ένα τόσο επίκαιρο θέμα, δηλαδή με το πώς ο άνθρωπος διαχειρίζεται την κοινωνική ισότητα/ανισότητα, αλληλεγγύη/μίσος μέσα από την καλλιτεχνική πρακτική και την προσωπική ματιά του καθενός.

 

Πώς γεννιέται ένας χορογράφος με κοινωνικό προβληματισμό;

Άρτεμις Λαμπίρη: «Κάπου στη μέση των σπουδών μου πάνω στη χορογραφία, στο ArtEZ dance academy της Ολλανδίας, γύρω στο 2008, ένας καθηγητής μου, o Angus Balbernie, μου είπε πως σκέφτομαι σε εικόνες, πως οι εικόνες δεν κουνιούνται από μόνες τους και πως πρέπει εγώ να βρω τον τρόπο να τις κινήσω προκειμένου η εικόνα να γίνει χορός. Ήταν κάπως σα να μου άνοιξε το δικό μου δρόμο για να σταματήσω πια να συνδέω τις εικόνες μου με κίνηση ήδη γνωστή σε μένα. Έτσι κάπως άρχισα να αντιλαμβάνομαι με ποιο τρόπο θα έκανα τη δική μου κινητική έρευνα σε κάθε κομμάτι»

Κυριάκος Χατζηιωάννου: «Η Κρατική (ΚΣΟΤ) στην Αθήνα έπαιξε καθοριστικό ρόλο, παρέχοντας μου τη βάση και όλα τα εφόδια για τη χορευτική μου πορεία στο εξωτερικό. Στη Γερμανία η ένταξη μου σε ένα αρκετά πειραματικό περιβάλλον καλλιτεχνών εξέλιξε την κινητική μου διαδρομή»

 

Σχετικά με τη δημιουργική διαδικασία,
πού σταματάει ο χορογράφος και που ξεκινά ο χορευτής;

Άρτεμις Λαμπίρη: «Η αλήθεια είναι πως αυτά τα δύο είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους και το ένα εμπεριέχει το άλλο. Είμαστε όλοι εν δυνάμει και τα δύο και αλληλοεξαρτιόμαστε. Και είναι σημαντικό να μπορείς να σκέφτεσαι σα χορογράφος όταν χορεύεις και σα χορευτής όταν χορογραφείς: γεφυρώνει το χάσμα».

Κυριάκος Χατζηιωάννου: «Δεν υπάρχει κάποια ιδιότητα που υπερισχύει πάνω στη δημιουργία ενός έργου, αλλά η συνεργασία όλων των συντελεστών, χορευτών, χορογράφων, κτλ. Εννοείται πως κάποιος παίρνει την ευθύνη της ιδέας και της σύλληψης του έργου, στην προκειμένη ο χορογράφος. Με την ομάδα μου δουλεύουμε σε συνεργασία, σαν ψευδο-κολλεκτίβα και ο καθένας είναι δημιουργός και υπεύθυνος στον τομέα του».
 

Ο χορός είναι αδιαμφισβήτητα μια ομαδική διεργασία,
ακόμη και αν πρόκειται για σόλο περφόρμανς...

Άρτεμις Λαμπίρη: «στο χορό καλώς ή κακώς από μικροί όλοι μαθαίνουμε και μελετάμε μαζί με άλλους. Η μοναξιά είναι κάτι άγνωστο και πολύ δύσκολο για μας. Ακόμη και όταν δεν υπάρχει λεκτική επικοινωνία με τους ανθρώπους που βρίσκονται στο στούντιο μαζί μας, η ύπαρξή τους και μόνο μας ησυχάζει. Βρίσκω τα σόλι εξαιρετικά δύσκολα αλλά κάποια στιγμή θα το δοκιμάσω… Ίσως πιο ώριμη».

Κυριάκος Χατζηιωάννου: «Σαν χορευτής έχω χορέψει αρκετά σόλι, σαν χορογράφος έχω δημιουργήσει ομαδικές χορογραφίες. Η ανάγκη και η όλη ιδέα του έργου δίνει την επιλογή για δημιουργία σόλο ή ομαδικής χορογραφιάς. Σε ένα σόλο παρατηρώ την εξέλιξη του περφόρμερ μέσα και κατά τη διάρκεια του έργου. Σε μια ομαδική χορογραφία, τη σύλληψη και σύνθεση της χορογραφίας, τις σχέσεις και τη δυναμική των ερμηνευτών».

 

Σε κάθε έργο εστιάζετε σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι του σώματος,
ή σε μια κίνηση επαναλαμβανόμενη;

Άρτεμις Λαμπίρη: «Το κάθε έργο έχει τη δική του κινητική ταυτότητα η οποία υπαγορεύεται από το εκάστοτε concept. Θα σας έλεγα πως ίσως είναι η αίσθηση, ή η κίνηση όπως τη νοιώθω στα όργανα του σώματός μου που μου δίνει κινητική κατεύθυνση για την κάθε ιδέα».

Κυριάκος Χατζηιωάννου: «Ο μετασχηματισμός μέσα από επαναληπτική κίνηση. Για το Or who owns the world, οι κινήσεις των χεριών κρατούν τον πρώτο ρόλο. Είναι το μέρος του σώματος που ιδεολογικά υποστηρίζει αλληλεγγύη, συνεργασία, βοήθεια ή επαφή».

 

Κι αν η παράσταση χωρούσε σε λόγια, αυτά θα ήταν...

Άρτεμις Λαμπίρη: «Μια κινητική αφήγηση στιγμών της ζωής πέντε ανθρώπων που βαδίζουν όλοι τους στα ίδια μονοπάτια. Ο καθένας θα διαλέξει τη θέση του, την κατεύθυνσή του και τη στιγμή που θα βρεθεί να εξουσιάζει εκούσια ή ακούσια, άμεσα ή έμμεσα τους άλλους».

Κυριάκος Χατζηιωάννου: «Το τραγούδι της Αλληλεγγύης σε στίχους Μπέρτολντ Μπρεχτ από την ταινία Kuhle Wampe or who owns the world: Forward, without forgetting / Till the concrete question is hurled / When starving or when eating: Whose tomorrow is tomorrow? / And whose world is the world?».
 


info: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 2° Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων, 14 - 17 Φεβρουαρίου 2015. Διαβάστε περισσότερα για το πλήρες πρόγραμμα των παραστάσεων εδώ


Κατερίνα ΚΑΝΕΛΛΗ