Λουσίντα Τσάιλντς, μια ιέρεια του μινιμαλισμού στην Αθήνα

lucinda-childs---fwtografia--lucie-jansch

Μια εμβληματική προσωπικότητα του μεταμοντέρνου χορού, η Λουσίντα Τσάιλντς (Lucinda Childs) βρίσκεται αυτές τις μέρες στην Αθήνα  ---πρώτη φορά με την ομάδα της-- για να παρουσιάσει στη Στέγη το ιστορικό Available Light.

Η κουβέντα μαζί της στρέφεται γύρω από το έργο της, αλλά εκείνη κλέβει κυριολεκτικά την «παράσταση». Αέρινα κομψή με κορμοστασιά μίσχου,  σιγομίλητη και ήρεμη, έχουν παρομοιάσει την κλασική ομορφιά της με αυτήν της Κάθριν Χέμπορν και της Κατρίν Ντενέβ. Η Λουσίντα Τσάιλντς στα 75 της χρόνια μετρά πολλές συναντήσεις και συνεργασίες με ονόματα-θρύλους (Ρόμπερτ Γουίλσον, Φίλιπ Γκλάς, Φρανκ Γκέρυ, Υβόν Ράινερ, Στήβ Πάξτον, κ.α.) αλλά η ίδια αρνείται με χιούμορ τον τίτλο του ζωντανού θρύλου: «ζωντανή είμαι σίγουρα», θα πει, «αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι θρύλος». Εξακολουθεί να δίνει τις ίδιες μάχες όπως παλιά για την τέχνη της και τους χορευτές της, γυμνάζεται ακόμη και δεν αποκλείει καθόλου την ιδέα να ανέβει ξανά στη σκηνή ως περφόρμερ.

Η πορεία της…
…ως χορεύτρια και χορογράφος ξεκινά το 1963 από το Judson Dance Theatre, την περίφημη avant garde κολλεκτίβα για την οποία χορογραφεί δεκατρία έργα. «Με το Judson Theatre δεν είχαμε καμιά βοήθεια από το Κράτος, κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς κάναμε τότε, γιατί κάναμε πράγματα ασυνήθιστα για εκείνη την εποχή», εξηγεί. Στη δεκαετία του ’70 από τις πρώτες εννοιακές χορογραφίες της χωρίς μουσική, κάνει μια στροφή προς το μινιμαλισμό. Το Dance (1979) και το Available Light (1983) αποτελούν τα πιο φωτεινά δείγματα αυτής της κατεύθυνσής της. Το 1973 δημιουργεί την Lucinda Childs Dance Company. Αργότερα, στη δεκαετία του ‘ 90 θα στραφεί περισσότερο στη χορογραφία έργων όπερας.

Η επιρροή του Κάνινγκχαμ
Στο Judson Dance Theatre φτάνει μετά από πρόσκληση της Υβόν Ράινερ την οποία συναντά στα στούντιο του Κάνινγκχαμ, όπου γυμνάζεται. «Ένα και μόνο μάθημα μαζί του μου άλλαξε τα πάντα, με καθόρισε. Μου ήταν αρκετό για να νοιώσω πόσο σύγχρονη ματιά είχε σε αυτό που έκανε.. συνεργαζόταν με τον Τζόν Κέιτζ, τον Ντέηβιντ Τιούντορ, όλους αυτούς τους σπουδαίους καλλιτέχνες. Και για μένα ήταν τόσο σημαντική η ιδέα του, ότι ο χορός είναι τόσο ωραίος από μόνος του, που δεν χρειάζεται να αφηγείσαι κάτι με αυτόν».

Πως γεννήθηκε το Available Light
Το 1979 χορογραφεί την πρώτη μεγάλη της δουλειά με τίτλο Dance, ένα σόλο σε μουσική Φίλιπ Γκλάς, που καταγράφεται σε ασπρόμαυρη ταινία 35 χιλιοστών. «Ήρθαν να δουν την ταινία από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Λος Άντζελες, οι ίδιοι που είχαν δει και τον Einstein on the beach (1976) και αποφάσισαν να μας παραγγείλουν ένα έργο, κάτι πολύ ασυνήθιστο για ένα Μουσείο εκείνη την εποχή. Ο Φρανκ Γκέρυ, ήδη γνωστός, άρχισε να ψάχνει για έναν εναλλακτικό χώρο για να στήσουμε το έργο. Βρήκε στο Λος Αντζελες μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη με φεγγίτες γύρω-γύρω από όπου έμπαινε ένα πολύ ωραίο φώς, το οποίο όταν προσαρμόσαμε το έργο για το θέατρο, προσπαθήσαμε να αναπαράγουμε με τεχνητό φωτισμό. Από εκεί προήλθε και ο τίτλος Available Light».

Η υποδοχή τότε....
«Ζούσαμε στη δεκαετία του ’70 με το Einstein on the beach, το Dance και το Available light και ο κόσμος υποστήριζε πολύ τις δουλειές μας. Έβρισκαν όμως πολύ περίεργο που το αισθητικό concept συνδεόταν με την κίνηση και όχι τόσο με την performing art. Στα πρώτα μας έργα, τη δεκαετία του ΄60, οι μόνοι που έρχονταν να μας δουν, ήταν οι εικαστικοί και οι ποπ άρτ καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και ο Άντυ Γουόρχολ».

..και το κοινό σήμερα
«Σήμερα έχουμε άλλο κοινό, είναι μια άλλη γενιά που έχει δει πια τέτοια έργα και έχει ήδη ακούσει τη μουσική του Φίλιπ Γκλάς. Το κοινό σήμερα έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι το περιεχόμενο, δηλαδή τα βήματα, είναι σημαντικά αλλά πιο σημαντικό είναι τι κάνεις με αυτά, πως δηλαδή αξιοποιείς το υλικό σου. Οι αλλαγές που έχουμε κάνει στην αναβίωση του Available Light προέρχονται από την επεξεργασία του υπάρχοντος υλικού. Το περιεχόμενο παραμένει το ίδιο, αλλά ο θεατής κάθε φορά «βλέπει» κάτι διαφορετικό και αυτό είναι και το ενδιαφέρον.. είναι ένα είδος διαλεκτικής που αναπτύσσεται με το κοινό».

Η σοφιστικέ Ευρώπη αγκάλιασε περισσότερο τη Λουσίντα
«Η όπερα Einstein on the beach παίχτηκε στη Ν. Υόρκη του ΄76, το ΄84, το ΄92 και ταξίδεψε στην Αυστραλία, στη Γαλλία. Ποτέ όμως δεν μας έγιναν προτάσεις στον ίδιο μας τον τόπο. Εφέτος, είναι η πρώτη φορά που θα παρουσιάσουμε έργο μας στο Λος Άντζελες και θα περιοδεύσουμε στις ΗΠΑ. Η Νέα Υόρκη είναι κάπως σαν την Ευρώπη και το κοινό της Ευρώπης είναι πιο σοφιστικέ.. Η γαλλική κυβέρνηση για παράδειγμα, υποστήριξε πολύ τότε το έργο μας».

Οι χορευτές της
«Οι σημερινοί χορευτές μου έχουν πολύ διαφορετικούς σωματότυπους... είναι κάτι που δεν με απασχολεί και τόσο, προέρχονται από διαφορετικά στυλ και δουλεύουν και με άλλους χορογράφους. Εκείνη την εποχή είχαμε τη δική μας ομάδα, τους δικούς μας χορευτές. Όλοι όμως έχουν την ίδια αντοχή και την ίδια μουσικότητα. Η μουσικότητα είναι το σπουδαιότερο προσόν που ψάχνω σε αυτούς και βέβαια η τεχνική, γιατί διαφορετικά δεν μπορείς να φτάσεις στην ακρίβεια που αναζητάμε».

Το παλιό υλικό του Available Light ψηφιοποιείται
«Ως τώρα δουλεύαμε με τους χορευτές μου με αυτά τα φοβερά παλιά βίντεο και με τις σημειώσεις μου. Όλο αυτό το υλικό το παρέδωσα στο CND (Centre National de la Danse) και θα κάνουν του χρόνου μια έκθεση, από την οποία θα προκύψει και ένας κατάλογος. Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό και νοιώθω πολύ τυχερή γιατί θα ψηφιοποιήσουν αυτό το υλικό. Ο κάθε ενδιαφερόμενος θα μπορεί στο εξής να έχει πρόσβαση στις σημειώσεις μου, στη μουσική του Τζον Άνταμς, στα σχέδια του Φρανκ Γκέρυ.»

 


info: Η αναβίωση του Available Light των Φρανκ Γκέρυ, Λουσίντα Τσάιλντς και Τζόν Ανταμς παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, 5-7 Δεκεμβρίου 2015. Διαβάστε περισσότερα εδώ


Δέσποινα ΨΑΛΛΗ