Σάνια Στριμπάκου: «όλα καταγράφονται στο σώμα και τροφοδοτούν τη σκέψη μου»

portrait_-sania-strimbakoubweb

Πρωταγωνιστική παρουσία στις τελευταίες δουλειές της χορογράφου Μαρίας Γοργία, η χορεύτρια Σάνια Στριμπάκου, μας άφησε άφωνους με την εκρηκτικότητά της στην τολμηρή «Τραμπάλα» (2014) παρέα με τον Στ. Αποστολάτο και μας καθήλωσε με την ερμηνεία της στην «’Ακρη του Βατήρα» (2015). Η Σάνια χορεύει, ακροβατεί, ερμηνεύει με πάθος, φωνάζει ηχηρά, κυκλοφορεί γυμνή ανάμεσα στους θεατές, με άλλα λόγια κυριαρχεί, τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή, ενώ τώρα βρίσκεται ήδη σε πρόβες για το νέο έργο της ομάδας Αμάλγαμα με τίτλο «Νηπιαγωγείο».

Η Σάνια είναι επίσης η μαμά μιας μικρής κόρης, που όπως ομολογεί έχει «επιφέρει διάφορες αλλαγές επάνω της». Ως χορεύτρια με υπαρξιακές και κοινωνικο-πολιτικές ανησυχίες δεν σταματά να ερευνά τις «αλήθειες» που αναδύει το σώμα, να αφουγκράζεται οτιδήποτε καταγράφεται σε αυτό και να το μεταλλάσσει σε τέχνη.

Το «Νηπιαγωγείο» σε χορογραφία της Μαρίας Γοργία θα κάνει πρεμιέρα στις 26 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα.

Στις πρόσφατες συνεργασίες σου με τη Μαρία Γοργία (Η Τραμπάλα και Στην Άκρη του Βατήρα) εκθέτεις  το σώμα σου γυμνό. Τι σημαίνει αυτό για σένα ως μέσο/τρόπος έκφρασης;

Το γδύσιμο και το γυμνό σώμα κατά τη διάρκεια της θεατρικής πράξης είναι για μένα η προσέγγιση και η παρουσίαση της "γυμνής" αλήθειας, της ωμής πραγματικότητας. Βέβαια, είναι απαραίτητο να δει κανείς το “γυμνό” μέσα στο πλαίσιο του έργου που παρουσιάζεται τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο μέσα στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Δεν μου είναι εύκολο το γυμνό γενικώς, αλλά αποδέχομαι τη θεατρική σύμβαση.. Γίνομαι το μέσον για να επικοινωνήσουμε, η σκηνοθέτις-χορογράφος κι εγώ σαν ερμηνεύτρια-συνδημιουργός, τα νοήματα και τον "κόσμο" που έχουμε συλλάβει. Ο "διάλογος" με το θεατή είναι ζωντανός και μοναδικός σε κάθε παράσταση και ο τρόπος που “διαβάζει” αυτό που βλέπει, είναι εξίσου σημαντικός με τη δική μου πρόθεση... το γυμνό σώμα είναι εκτεθειμένο στην ανάγνωση του κάθε θεατή. Κι αυτό εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο από τη δική μου μεριά. Το "εδώ και τώρα" της σκηνικής πράξης και ό,τι τεχνικά εργαλεία διαθέτω, χρησιμοποιούνται με στόχο να δείξω μια ύπαρξη απελευθερωμένη από τα ηθικά, κοινωνικά και πολιτισμικά "πρέπει", έτοιμη να μεταμορφωθεί και να αλλάξει ουσιαστικά, παρά να δείξω τη Σάνια "γυμνή" ή μεταμφιεσμένη. Αν δεν καταφέρω να μεταφέρω το θεατή σε επίπεδα αντανάκλασης της προσωπικής του αλήθειας, τότε έχω αποτύχει.

Ως περφόρμερ/χορεύτρια  χειρίζεσαι το λόγο σαν μέρος της κίνησης; Σαν «όλον»; Ή σαν κάτι ανεξάρτητο από την κίνηση;

Σ' αυτό το έργο μιλάω από την αρχή μέχρι το τέλος .. ο λόγος είναι για μένα από τα πιο δύσκολα στοιχεία του έργου. Έχοντας ξεκινήσει από καθαρά χορευτικές σπουδές, όποτε χρειαζόταν να χρησιμοποιήσω σε κάποια έργα τη φωνή μου, αυτή ακουγόταν αδύναμη, κρυμμένη και εγκλωβισμένη... Έπειτα κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είναι σημαντικό να βρει κανείς τη φωνή του, για να μάθει στη συνέχεια να αρθρώνει αυτό που θέλει να πει, αν και όποτε θέλει. Κι αυτό χρειάζεται δουλειά. Δούλεψα εντελώς σωματικά για να αφήσω την αναπνοή μου να κυκλοφορήσει στο σώμα και να εκπνεύσω ήχο και στη συνέχεια αρθρωμένο, ποιητικό ή ρεαλιστικό λόγο. Δεν τα διαχωρίζω στο έργο, κίνηση και λόγος είναι ένα. Η κίνηση επηρεάζει άμεσα τον ήχο και το λόγο, αλλά και το αντίθετο, τα κείμενα και τα νοήματα ποτίζουν το σώμα με συναισθήματα, εικόνες και καταστάσεις ώστε να κινηθεί ανάλογα. Τουλάχιστον αυτό προσπαθώ στο συγκεκριμένο έργο. Πιστεύω ότι το σιωπηλό σώμα μπορεί να πει πάρα πολλά, αλλά στην καθημερινή μας ζωή είναι σημαντικό να είμαστε ακριβείς στις εκφράσεις μας και να υψώνουμε καθαρό, αρθρωμένο λόγο, χωρίς υποκρισία και περιττές κουβέντες. 

Η μητρότητα άλλαξε τη σωματική σου εμπειρία πάνω στη σκηνή;

Η μητρότητα έχει επιφέρει διάφορες αλλαγές πάνω μου. Έχω διαφορετική αντίληψη του χρόνου, πραγματικού και σκηνικού..  Τώρα πια ο χρόνος τρέχει γρηγορότερα κι εγώ παίζω με τα δευτερόλεπτα. Αντιλαμβάνομαι ότι η παραμικρή πράξη μου έχει αντίκτυπο στο περιβάλλον και τους γύρω μου, οπότε είμαι πολύ πιο προσεκτική, στις σκηνικές και μη, πράξεις και εκφράσεις μου. Το σώμα μου έχει αλλάξει... έχει μεν την εμπειρία της εγκυμοσύνης και της γέννας, αλλά είναι επιβαρυμένο και κουρασμένο.. έχει υπάρξει δυνατό, αλλά και εντελώς ανήμπορο. Οι σωματικές αντοχές και τα όρια του καθενός είναι κάτι πολύ σχετικό. Για παράδειγμα, νόμιζα παλιότερα ότι ήμουν κοντά στα όρια των σωματικών μου αντοχών, αλλά διαπίστωσα ότι υπάρχει πολύ περιθώριο ακόμα... Διοχετεύω πλέον καλύτερα την ενέργειά μου και προσπαθώ να μην αναλώνομαι άσκοπα. Με τη μητρότητα νομίζω ότι έχουν λάμψει χαρακτηριστικά που διέθετα και πριν αποκτήσω παιδί. Νιώθω σίγουρα πιο ώριμη ... αν και δεν ξέρω πώς θα ήμουν αν δεν είχα αποκτήσει παιδί πριν από 5½ χρόνια.

Τι είναι αυτό που μελετάς στην οπτική του χορευτικού σώματος επί σκηνής αυτή την περίοδο;

Ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά μελετώ το σώμα που είναι όσο γίνεται λιγότερο "χορευτικό".  Η απλότητα, η ακρίβεια, οι λεπτομέρειες των μικροκινήσεων, η απομάκρυνση του εντυπωσιακού και χωρίς αιτία δυναμικού και ωραιοποιημένου χορευτικού σώματος είναι στοιχεία που μελετώ στις πρόβες αυτή την περίοδο και μέσα από τη συνεργασία μου με τη Μαρία Γοργία. Με ενδιαφέρει ένα σώμα σημερινό που ζει μέσα στα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα.

Στο σώμα καταγράφονται αγωνίες, άγχη, απογοητεύσεις, ματαιώσεις, κλπ. Η έντονη κοινωνική / πολιτική / οικονομική κατάσταση που επικρατεί γύρω μας τα τελευταία χρόνια, πως έχει επηρεάσει τη σκηνική σωματική σου έκφραση, την κίνησή σου;

Η κατάσταση που ζούμε αναμφισβήτητα με επηρεάζει ... γίνεται το βασικό θέμα συζήτησης και δημιουργίας. Εκτός από υπαρξιακές, οι ανησυχίες μου έχουν κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Προσπαθώ να επιβιώνω, χωρίς να σταματώ να εξελίσσομαι. Πράγματι, όλα καταγράφονται στο σώμα, τροφοδοτούν τη σκέψη μου και οπωσδήποτε επηρεάζουν τον τρόπο που κινούμαι και τοποθετούμαι γενικότερα.

Δέσποινα ΨΑΛΛΗ