Κατερίνα Παπαγεωργίου - "Δεν υπάρχει οδύσσεια χωρίς επιστροφή"

deepsea-corpus_3--dieter-hartwig-web-2

Με αφορμή το…Oh! Deep sea-corpus I

( 1η δημοσίευση συνέντευξης στο dancepress.gr, στις 13 Ιουλίου 2010 )

Η Κατερίνα Παπαγεωργίου ζει τα τελευταία τρία χρόνια στο Βερολίνο. Η ιδρύτρια της ομάδας AdLib Dance (2001) ξεδιπλώνει τις σκέψεις της, μιλά για εμπειρίες, για την τέχνη της, τις σπουδές της, τα στάδια δημιουργίας και πειραματισμών της γύρω από την έκφραση και διαμόρφωση της χορευτικής της γλώσσας. Σε τόνους σεμνούς, αυθόρμητους που μαρτυρούν ειλικρίνεια και αυθεντικότητα.

Με την ομάδα της AdLib, η Κατερίνα Παπαγεωργίου θα κάνουν την πρεμιέρα του έργου τους Oh! Deep sea-corpus I στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ 2010.


Νέα Υόρκη –Βερολίνο

Στα δύο αυτά μέρη βρέθηκα σε πολύ διαφορετικές στιγμές της ζωής μου. Στη Νέα Υόρκη πιο μικρή πήγα συνειδητά για να βελτιώσω την τεχνική μου και να δω καινούργια πράγματα σε σχέση με την εμπειρία μου ως χορεύτρια. Στο Βερολίνο είχα ήδη μια πορεία στην Ελλάδα ως δημιουργός, πειραματιζόμενη να βρω τη γλώσσα μου. Το Βερολίνο με βοηθά στη πλευρά μου ως δημιουργός. Οι σπουδές μου εδώ με βοήθησαν στο να αρθρώσω καλύτερα τη γλώσσα μου, να τοποθετηθώ απέναντι σε αυτό που κάνω με ειλικρίνεια και αυστηρότητα. Εδώ ενεργοποιήθηκαν τα πιο βαθιά σημεία μου και είμαι πιο κοντά στο κομμάτι του εαυτού μου που έχει επιλέξει να είναι δημιουργός και όχι περφόρμερ που ήταν στη Νέα Υόρκη.

Οι σπουδές της

Στο Βερολίνο έκανα ένα master (Solo Dance Authorship). Εδώ είχα το χρόνο να ασχοληθώ πιο πολύ με εμένα και με το ότι έπρεπε κάθε φορά η έρευνά μου να δικαιώνεται από τον τρόπο με τον οποίο γράφω γι΄αυτήν. Ήταν μια διαδικασία που δεν είχα ποτέ στην Ελλάδα και ήταν μια καλή ευκαιρία να μάθω να αρθρώνω λέξεις σε σχέση με αυτό που κάνω και να μην αφήνω τα πράγματα στη γενικότητά τους.

 Χορεύτρια & Χορογράφος

Στα επόμενα χρόνια δεν θα είμαι μέσα και στα δύο, χορεύτρια και χορογράφος ! Όταν ξεκινούσα με το Lang (2008) θεωρούσα ότι έπρεπε να είμαι στη σκηνή για να δώσω ένα στίγμα αυτού που εγώ θεωρώ ότι είναι χορός, να αρθρώσω μέσα από το σώμα μου όσο καλύτερα αυτή την κινητική γλώσσα. Στο So many Gens Dark απλά προέκυψε να είμαι μαζί με τους περφόρμερς μου. Είναι μια διαδικασία που με ευχαριστεί. Δεν είναι ότι βλέπω το έργο μου από απόσταση, αλλά πορευόμαστε μαζί.
Είναι πολύ αστείο το πώς ο εαυτός μου διασπάται ανάμεσα στα δύο. Και δεν είναι τυχαίο ότι μετά από όλες αυτές τις εμπειρίες αποφάσισα να χρησιμοποιώ ένα ψευδώνυμο ως χορογράφος. Όταν είμαι στη σκηνή και οφείλω να χορέψω το έργο που έχει χορογραφήσει «αυτή», έχω πραγματικά αγωνία για το πώς θα το βγάλω ! Διχασμός !
Τα πράγματα θα είχαν μια πάρα πολύ εγωκεντρική εικόνα στη σκηνή αν έπαιρνα τη θέση ότι αυτό το πράγμα που κάνω είναι δικό μου. Παίρνοντας απόσταση, απλά είμαι και εγώ μια χορεύτρια μαζί με όλους.

Οι άλλες τέχνες

Σινεμά είναι η τέχνη που δεν κάνω χωρίς αυτή. Χορό δεν βλέπω πολύ... Τα τελευταία χρόνια αποφεύγω να βλέπω τη τέχνη με την οποία ασχολούμαι. Είναι συνειδητό. Αποφεύγω οποιαδήποτε παραστατική τέχνη ειδικά αυτή την περίοδο της ζωής μου. Ίσως αργότερα αυτό να αλλάξει. Δε θέλω να μπαίνω σε κριτική θέση, γιατί νομίζω πως αυτό δε με βοηθά στην παρούσα φάση. Προτιμώ να διαβάζω… Μπορεί να είναι και μια μορφή άμυνας, ώστε να μην έχω και πολλές επιρροές, γιατί είμαι και λίγο ευάλωτη. Για να ανακαλύψεις κάποια σημεία του εαυτού σου, ή να τα αποκαλύψεις, είναι καλύτερο να είσαι όσο γίνεται πιο προφυλαγμένος σε μια τέτοια φάση.

Οι επιρροές και η δημιουργία

Αν είσαι ευαίσθητος δέκτης, επηρεάζεσαι. Ως ανοιχτός δέκτης, πολλές φορές αντιλαμβάνεσαι και τα πράγματα πριν συμβούν. Αυτό σε κάνει πιο υπεύθυνο σε σχέση με αυτό που κάνεις και για τους λόγους που το κάνεις. Οι λόγοι είναι σχεδόν πολιτικοί όταν είσαι καλλιτέχνης.Διαμορφώνονται συνειδήσεις και είναι πολύ ουσιαστικό.
Η δυσκολία για τους καλλιτέχνες και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, είναι πως πολλά πράγματα έχουν ήδη ειπωθεί. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο που η κινητική γλώσσα έχει θεμελιωθεί, το ερώτημα είναι τι συμβαίνει μετά, που πηγαίνουμε και γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε. Με βάση αυτό το ερώτημα, εγώ ερευνώ ξεκινώντας από το τι άλλο θέλουμε να πούμε. Το θέμα δεν είναι τόσο στο χαρακτηριστικό της κίνησης, όσο για ποια γλώσσα μιλάμε και πως αυτή η γλώσσα μπορεί να ερευνηθεί και να αναπτυχθεί. Για μένα είναι θέμα γλώσσας η κίνηση.

Ο μετασχηματισμός της εμπειρίας

Νομίζω πως το μόνο που μπορείς να κάνεις ως καλλιτέχνης, είναι να μετασχηματίζεις την εμπειρία σου και αυτή είναι και η έννοια της Τέχνης. Εμπειρία δεν είναι μόνο τα γεγονότα της ζωής σου. Η εμπειρία είναι πώς βλέπω, πώς ζω, πως υπάρχω, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι πάντα είσαι «εντός», γιατί πολλές φορές μπαίνεις και στη διαδικασία να παρατηρείς τη ζωή. Παρόλα αυτά και αυτό είναι μια μορφή εμπειρίας που οφείλει να μετασχηματίζεται, αν μιλάμε για Τέχνη..

Διαμορφώνοντας ένα κινητικό λεξιλόγιο

Θα έλεγα ότι η δική μου διαδικασία έχει πιο πολύ να κάνει με την αποδόμηση. Έχοντας βιώσει αρκετά πράγματα στη σκηνή και ως χορεύτρια, έχοντας πάρει γνώσεις από ανθρώπους και από συναντήσεις, θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια έχω φτάσει σε ένα σημείο όπου πλέον δεν συνθέτω. Αντιθέτως αρχίζω να αποδομώ δημιουργώντας όσο περισσότερες αναγωγές. Δεν πιστεύω πλέον στο πολύ, στην έννοια της σύνθεσης, αλλά στη διαδικασία της αφαίρεσης. Όσο πιο πολύ αφαιρώ, τόσο πιο κοντά πηγαίνω στη πηγή, στο τι σημαίνει για μένα η έννοια της κίνησης, γιατί κινούμαι, γιατί χορεύω, αρχίζουν τα ερωτήματα να είναι εξαιρετικά επιθετικά και αυτό με βάζει σε μια διαδικασία απογύμνωσης.

Το συναίσθημα

Το συναίσθημα πιστεύω ότι είναι μια αντανάκλαση ιδίως για την εκφραστική τέχνη, δεν χρησιμοποιώ συναίσθημα στη δημιουργική διαδικασία. Ούτε τα λόγια που προσπαθώ να αρθρώσω για τους χορευτές μου βασίζονται σε συναισθηματικές καταστάσεις, σε καταστάσεις ναι… αλλά θεωρώ ότι λειτουργούμε πάρα πολύ σε ένα κλίμα «ψυχρότητας». Το λέω λίγο ειρωνικά.. με την έννοια ότι όλα λειτουργούν τόσο πολύ στη λεπτομέρειά τους που πιστεύω ότι αυτή η ενασχόληση με την ακρίβεια και τη λεπτομέρεια δεν μπορεί να μην είναι συναισθηματική στο τέλος..

Η Οδύσσεια και η επιστροφή

Η Αθήνα έχει πολύ ωραίους ανθρώπους, αλλά αυτή τη στιγμή μένοντας στο Βερολίνο πηγαίνω παραπέρα. Δεν είναι η στιγμή της επιστροφής. Πάντα λαμβάνω υπόψη μου τους λόγους για τους οποίους μετακινήθηκα, ήταν μια ανάγκη μου που θα τη σεβαστώ για όσο χρειάζεται να συνεχίσω να μετακινούμαι. Η επιστροφή είναι σημαντική και τη κρατάω κατά νου. Άλλωστε Οδύσσεια δεν θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς επιστροφή.


 


info : 10 & 11 Ιουνίου 2013 Πειραιώς 260, Ταύρος, Κτίριο Η │ ώρα έναρξης 21:00 │ Τιμές εισιτηρίων 15€, μειωμένο 10€,  φοιτητικό, +65, ΑΜΕΑ, ανέργων 5€  |  Πληροφορίες για αγορά εισιτηρίων, κάντε κλικ εδώ  |  www.greekfestival.gr



 

Δέσποινα Ψάλλη