Nigel Charnock "Η ζωή είναι ένα τεράστιο κοσμικό ψέμα"

nigel-charnock-fot-okand---web-2--2

Από το ιδρυτικά μέλη των περίφημων DV8, ο βρετανός Nigel Charnock βρέθηκε για λίγες μέρες στην Αθήνα, καλεσμένος του Citytocity Cabaret. Μια σεμνή προσωπικότητα, ένας χείμαρρος ιδεών, με πολιτική στάση και θέση μέσα από την τέχνη του και με συνείδηση, ότι σε αυτή τη ζωή πολύ λίγα πράγματα θα έπρεπε κανείς να παίρνει στα σοβαρά. Παρόλο που από το 1995 έχει σχηματίσει τη δική του ομάδα Nigel Charnock + Company, σήμερα είναι πιο γνωστός ως one-man-show, με μια σειρά από σόλο δουλειές του, όπως Human Being, Hell Bent, Original Sin, Resurrection, Frank. Το πιο πρόσφατο σόλο του One Dixon Road παρουσιάστηκε ήδη στην Ιταλία και στο The Place, στο Λονδίνο. Η κουβέντα μαζί του τα περιελάμβανε σχεδόν όλα. Ο Nigel είναι τόσο ομιλητικός και εκφραστικός, όσο και δραστήριος πάνω στη σκηνή και η ενέργεια που αποπνέει είναι αξιοσημείωτη.

Από την ηθοποιία στο χορό

Ασχολήθηκα με το χορό αργά. Σπούδαζα ηθοποιία, όταν στα μαθήματα κίνησης που κάναμε στη σχολή, παρακινήθηκα από το δάσκαλο του χορού να κάνω χορό. Έτσι συνέχισα στο London School of Contemporary Dance με τεχνική Graham, ενώ παράλληλα έκανα yoga και πολεμικές τέχνες, tai chi και aikido.

Η punk περίοδος

Στα μαθητικά μου χρόνια, είχα την κακιά εμπειρία να φοιτήσω σε ένα μαζικό σχολείο της Βόρειας Ουαλίας, όπου με έκανε να νοιώθω μαζεμένος, κλειστός, συγκρατημένος. Όταν κατάφερα να φύγω από αυτό το σχολείο, συνέπεσε εκείνη την περίοδο να αναπτύσσεται το κίνημα των punk. Ήταν το τέλειο timing για μένα. Μου άρεσε η μουσική τους, όλο αυτό το κλίμα καταστροφής, πάθους και θυμού, της ηλεκτρισμένης ενέργειας. Ντύθηκα punk, άλλαξε η συμπεριφορά μου και σε πολιτικό επίπεδο όλο αυτό είχε μεγάλη επιρροή επάνω μου. Οι punk ήταν πολιτικό κίνημα, πολύ σημαντικό τελικά για μένα. Παρόλα αυτά νομίζω πως το punk συναίσθημα υπάρχει πάντα στις δουλειές μου, υπάρχει πάντα μέσα μου.

One Dixon Road

Είναι ο τίτλος της καινούργιας μου δουλειάς, ένα αυτοβιογραφικό σόλο. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα, πιο ήπιο και εκλεπτυσμένο, με πολύ χορό και κίνηση και ελάχιστο λόγο. Είναι η αναβίωση χορευτικών μου αναμνήσεων από την εποχή της ταινίας Mary Poppins στα πέντε μου χρόνια, των Sex Pistols στα δεκαέξι μου, αλλά και με μουσική από κλαβεσίνο, που είναι και το αγαπημένο μου μουσικό όργανο. Το One Dixon Road είναι αυτοσχεδιαστική δουλειά. Μισώ κυριολεκτικά να βρίσκομαι μόνος μου στο στούντιο και να χορογραφώ τον εαυτό μου. Είναι κάτι που έχω σταματήσει να κάνω εδώ και χρόνια. Δε μου δίνει καμιά χαρά να βγαίνω στη σκηνή και να επαναλαμβάνω κάτι που έκανα και προηγουμένως..

Δημιουργική διαδικασία και αυτοσχεδιασμός

Το πιο σημαντικό όταν ανεβαίνω σήμερα στη σκηνή είναι η ζωντανή δημιουργία. Να δημιουργώ στη στιγμή κάτι, μπροστά στο κοινό. Πολλές φορές όταν βλέπω και χορό και θέατρο, μου φαίνεται ότι ο περφόρμερ απομνημονεύει και επαναλαμβάνει με ακρίβεια όσα έχει μάθει. Για μένα αυτό δεν είναι Τέχνη. Είναι κάτι άψυχο. Η δουλειά του περφόρμερ, του ηθοποιού, θα έπρεπε να είναι και να φαίνεται τουλάχιστον αυθόρμητη. Και ό,τι πιο κοντινό στον αυθορμητισμό μπορώ να σκεφτώ, είναι ο αυτοσχεδιασμός. Είναι κάτι φρέσκο, ζωντανό !

Όταν το προσωπικό γίνεται δημόσιο

Πως ένας καλλιτέχνης μετατρέπει ένα προσωπικό στοιχείο σε Τέχνη ; Δεν ξέρω. Για μένα κάθε τέχνη είναι ένας τρόπος έκφρασης, είτε μιλάμε για μουσική, είτε για χορό, για ζωγραφική, για γλυπτική. Κάποιος νοιώθει, ή σκέφτεται κάτι και θέλει να το μοιραστεί με άλλους… Είναι το ιδιωτικό που γίνεται δημόσιο. Ο κίνδυνος όμως εδώ είναι, να μην παραμείνει κανείς επιεικής με τον εαυτό σου, για να μη μετατραπεί όλο το πράγμα από θέαμα σε ψυχοθεραπεία, που θα φέρει το κοινό σε θέση αμηχανίας. Οι άνθρωποι πληρώνουν για να έρθουν να σε δουν. Για μένα, όπως και να έχει, το προσωπικό στοιχείο πρέπει να μετασχηματίζεται σε περφόρμανς. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό, η μια κίνηση οδηγεί στην άλλη. Είναι μυστηριώδης η διαδικασία. Άλλωστε αυτό είναι και το ζήτημα, τι είναι Τέχνη τελικά..

Τι βλέπει το κοινό

Για πολλά χρόνια δημιουργούσα δουλειές για άλλους. Κάποιες από αυτές περιελάμβαναν τραγικά στοιχεία και το κοινό γελούσε. Με άλλες που εγώ θεωρούσα αστείες, το κοινό δε γελούσε. Τώρα πλέον δε σκέφτομαι για τις αντιδράσεις. Έχω πάντα συναίσθηση, ότι αυτό που δημιουργώ θα το δει ένα κοινό, αλλά εσκεμμένα το ξεχνώ. Ό,τι κάνω, το κάνω για μένα, για τους χορευτές, τους ηθοποιούς, για την ίδια την παράσταση. Είναι πολύ σημαντικό οι περφόρμερς να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Το κοινό αποτελείται από ξένους, με διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, διαφορετική θρησκεία. Είναι αδύνατο να ξέρεις τι αρέσει στον καθένα. Νομίζω πως δουλειά του καλλιτέχνη είναι, να.. μην είναι ευγενικός, να λέει και τα ανείπωτα, να σπάει τους κανόνες και να κάνει δουλειές που να αντικατοπτρίζουν την κοινωνία με έναν ακραίο και υπερβολικό τρόπο. Επομένως, κάνω αυτό που κάνω και το κοινό αντιδρά, ή όχι. Αλλά τελικά, οι αντιδράσεις του κοινού δεν είναι δική μου ευθύνη. Δημιουργώ και κάποιοι θα γελάσουν, θα συγκινηθούν, ή θα δυσαρεστηθούν και θα εγκαταλείψουν την αίθουσα, άλλοι θα ευχαριστηθούν. Καλά, γνωρίζω μόνο τον εαυτό μου.

Η τέχνη, η κρίση, η δημιουργία

Δεν ξέρω αν πραγματικά η Τέχνη θα μπορούσε να παίξει κάποιο ρόλο στην παρούσα διεθνή οικονομική κρίση. Ίσως μόνο κάνοντας τους ανθρώπους να ξεχνούν για λίγο τα οικονομικά τους αδιέξοδα, την ανεργία... Μπορεί να ακουστεί αλαζονικό, αλλά για μένα η Τέχνη είναι πολύ πιο σημαντική από τα χρήματα. Μπορεί να μην είναι χρήσιμη με μια πρακτική έννοια, αλλά θρέφει τη ψυχή σου, τα συναισθήματά σου. Νομίζω πως είναι το μοναδικό μέσο που έχει ο άνθρωπος για να δημιουργεί. Πάντα είχα ένα αίσθημα ευθύνης για τους φτωχούς ανθρώπους, τους άνεργους, τους αδικημένους… κοινωνική συνείδηση θα το έλεγε κανείς. Και αρκετές φορές στη ζωή μου έχω αναρωτηθεί, τι κάνω εγώ τώρα μέσα σε ένα στούντιο, σε ένα θέατρο όταν άλλοι πεινούν, υποφέρουν. Και έχω σκεφθεί, μήπως να μπω σε κάποιο πολιτικό κόμμα; Αλλά, τότε δεν θα ήμουν ο εαυτός μου…

DV8… το διαζύγιο

Έμεινα με τους DV8 περίπου έξι χρόνια. Ήταν εξαιρετική εμπειρία και είμαι πολύ υπερήφανος για όσα έκανα μαζί τους. Φανταστική δουλειά, διαφορετική. Έπρεπε όμως να φύγω. Στην πορεία, οι DV8 έγιναν πολύ σοβαροί, διδακτικοί. Σήμερα στις δουλειές τους δεν υπάρχει τίποτα αστείο και κωμικό. Δεν είναι πλέον του γούστου μου. Για μένα είναι πολύ δύσκολο να παίρνω τα πράγματα τόσο σοβαρά και είναι ελάχιστα αυτά στη ζωή που θεωρώ σοβαρά. Όλα μου φαίνονται σαν ένα αστείο. Ένα τεράστιο κοσμικό αστείο.

 

  • O Nigel Charnock έχει πάθος με τη μουσική. Η γκάμα των προτιμήσεών του συμπεριλαμβάνει από τους Sex Pistols και τους μεγάλους της Τζαζ, Miles Davis, Louis Armstrong, Joan Coltrane, έως τον Bach.
  • Είναι εξαιρετικός στο τραγούδι και παίζει σαξόφωνο.
  • Συγκαταλέγει ανάμεσα στις πηγές έμπνευσης του, τόσο το ζωγράφο Francis Bacon, όσο και τις συγγραφείς Iris Murdoch και Alice Munro.
  • Το One Dixon Road είναι ένα κωμικό-τραγικό σόλο με στοιχεία από τη ζωή του και τους έρωτές του.
  • Στις δουλειές του ενσωματώνει στοιχεία από διαφορετικές τέχνες, που ενώνουν το κείμενο με το χορό, την κίνηση, τη μουσική. Στόχος του είναι να πειραματίζεται με τη φόρμα και το περιεχόμενο, παράγοντας δουλειές που να έχουν κατά κύριο λόγο ψυχαγωγικό χαρακτήρα.
     

Δέσποινα Ψάλλη