"Το Μονόπετρο του Πύργου" επιστρέφει για λίγες παραστάσεις

21751815_326618077803685_8622409687593334810_n

Το Μονόπετρο του Πύργου επιστρέφει για 9 παραστάσεις, με μια νέα και ακόμη πιο τολμηρή version! Σε κάθε μια παράσταση θα συμμετέχει PRIMA VISTA (χωρίς πρόβα) ένας άνδρας ηλικίας 40 - 60 plus (στάδιο μεσηλικίωσης). Με τη μοναδική Σάνια Στριμπάκου (πρωταγωνίστρια του έργου Στην άκρη του Βατήρα) και τη Μαρία Γοργία στους κύριους ρόλους, αλλά και τους τρεις "ιδρυτικούς" του Μονόπετρου (μη επαγγελματίες), Θεοφάνη Καλεύρα, Παύλο Λαουτάρη και Γιάννη Σπανό σε ευρύτερους ρόλους, τη Στέλλα Ατζέμη στην είσοδο, κάθε βραδιά ένας άνδρας (που θα έχει δηλώσει συμμετοχή) θα βιώνει την εμπειρία της prima vista performance! Ανάμεσα στους τολμηρούς που θα δηλώσουν συμμετοχή, έχουν ήδη προσκληθεί να συμμετάσχουν και γνωστά πρόσωπα του χώρου των τεχνών (Φίλιππος Σοφιανός, Poka Yio, Χρήστος Θηβαίος, Πάνος Φαμέλης κ.α).

 

Μετά την  επιτυχία του έργου Στην άκρη του βατήρα (62 παραστάσεις σε Αθήνα, Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, Πάτρα και Κύπρο), και του έργου Νηπιαγωγείο (παίχτηκε για 2η σεζόν στο χώρο Μπανγκλαντές), η ομάδα χορού Αμάλγαμα συνεχίζει να εμπνέεται και να δημιουργεί με γνώμονα τα ψυχαναλυτικά πεδία, αλλά και την κοινωνική και έμφυλη πραγματικότητα.

Το νέο της έργο το Μονόπετρο του Πύργου κάνει ένα βήμα προς τα πίσω (σε σχέση με τον ανήλικο-ενήλικα του Νηπιαγωγείου), προς την Οικογένεια δηλαδή και τη βαθύτερη αγωνία του ανθρώπου να ανήκει “κάπου” και όχι τόσο να είναι “κάποιος”. Καθώς η 'πυρηνική οικογένεια' (και ακόμη περισσότερο η ελληνική οικογένεια) εκπαιδεύει διεξοδικά τα άτομα ώστε να μην αναπτύσσουν την κυριότητα του εαυτού τους και να ζουν προσκολλημένα, έτσι ώστε να οικειοποιούνται κομμάτια των άλλων ανθρώπων στον Εαυτό και ύστερα να αγνοούν τη διαφορά ανάμεσα στην ετερότητα, στον εαυτό τους και στην ταυτο-ομοιότητα του εαυτού τους, η ανάγκη να ανήκουμε κάπου και η αίσθηση της μη πληρότητας του Εαυτού μεγενθύνεται! Οι διαπροσωπικές σχέσεις και οι έρωτες δεν εκκινούνται παρά, πολύ συχνά, από αυτή την αίσθηση ότι είμαστε ανίκανοι να ζούμε μόνοι. Οι γυναίκες ακόμη και σήμερα χαρακτηρίζονται “γεροντοκόρες” αν ζούν για ένα διάστημα μόνες.

Με κεντρική επιρροή και έμπνευση από τον Πύργο του Κάφκα και τον Ναίηβιντ Κούπερ με το βιβλίο του ο Θάνατος της Οικογένειας, το έργο Το Μονόπετρο του Πύργου περνά από το προσωπικό στο συλλογικό - πολιτικό, από το έμφυλο στο βαθύτερα υπαρξιακό, από τη σουρεαλιστική σχεδόν αφήγηση του έργου του Κάφκα, στο σύγχρονο ρεαλισμό. Όπως η 'Χωρομέτρης του Πύργου' έχει προσληφθεί από την Κλαμ (τα φύλα έχουν αντιστραφεί σε σχέση με το έργο του Κάφκα), και όλη η αγωνία της είναι να ανήκει στον Πύργο, έτσι και σήμερα η αγωνία του ατόμου δεν είναι να αναπτύσσει την αίσθηση του ποιός είναι, αλλά να γίνεται ένα ορισμένο είδος (σύζυγος, πατέρας, μάνα, κτλ), να ανήκει κάπου, να βρίσκει ένα σύντροφο, να παντρεύεται, να αποκτά έτσι ταυτότητα!

Ο νέος χώρος στον 5ο όροφο της οδού Μενάνδρου 47 επιλέχτηκε σημειολογικά για το νέο έργο. Ο χώρος μοιάζει με όροφο δημόσιας υπηρεσίας (Εφορίας, κτλ) και από τους θεατές που είναι σε καλή φυσική κατάσταση θα ζητηθεί να μην πάρουν το ασανσέρ, αλλά να ανεβούν με τα πόδια στον 5ο όροφο του Πύργου… Εκεί, ο χώρος από δημόσια υπηρεσία θα μετατραπεί σε γραφείο συνοικεσίων, σε χώρους από τους οποίους πέρασε η Χωρομέτρης του Πύργου του Κάφκα, αλλά και άλλους χώρους έκπληξη...

Πρόκειται για ένα ακόμη έργο, κάποιες σκηνές του οποίου θα πραγματοποιούνται ή θα ολοκληρώνονται με τη με συμμετοχή του κοινού. Για Το μονόπετρο του Πύργου έγινε ειδική ακρόαση, όπου αναζητήθηκαν άνδρες που δεν είναι περφόρμερς, ηλικιών μεταξύ 40 - 60 χρονών, αλλά και διαφορετικών επαγγελμάτων, ώστε το στοιχείο του ακατέργαστου και του 'αφτιασίδοτου' ρεαλισμού να κυριαρχεί και τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και στο παραστατικό να μπερδεύονται. Η «γυναίκα» στο έργο, που είναι ταυτόχρονα «πολλές» αλλά και «μια» ερμηνεύεται από την έμπειρη χορεύτρια Νικολέττα Ξεναρίου και την ίδια τη χορογράφο Μαρία Γοργία.

Σύλληψη - χορογραφία - σκηνοθεσία - σκηνογραφία: Μαρία Γοργία
Ερμηνεία: Μαρία Γοργία, Θεοφάνης Καλεύρας, Παύλος Λαουτάρης, Γιάννης Σπανός, Σάνια Στριμπάκου.
Κείμενα: Φραντς Κάφκα, Μαρία Γοργία
Διάρκεια: 70΄


Η ομάδα Αμάλγαμα ιδρύθηκε από τη Μαρία Γοργία το 1996 στο Λονδίνο συμμετέχοντας στο Διεθνές Φεστιβάλ «Resolutions» (The Place Theatre, London, 1997). Στην Ελλάδα άρχισε να λειτουργεί το Νοέμβριο του 1998. Έχει στο ενεργητικό της 21 χορογραφίες και 19 παραγωγές, οι οποίες έχουν παρουσιαστεί σε Ελλάδα, Νέα Υόρκη, Ιταλία, Κροατία και Κύπρο. Το 2004 η ομάδα συμμετείχε, μετά από παραγγελία του έργου «Οι Άθλοι του Πένταθλου» στις Τελετές Υποδοχής Αθλητών (οργάνωση ΑΘΗΝΑ 2004). Η ομάδα Αμάλγαμα στοχεύει στη δημιουργία σύγχρονων έργων που βασίζονται στη συνδιαλλαγή με άλλες μορφές τέχνης και παρουσιάζουν έναν ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Με έντονο το στοιχείο του κοινωνικού και αισθητικού προβληματισμού, πάνω στη θέση της τέχνης με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα και τα όρια ανάμεσα στη φόρμα και την ιδεολογία, έχει παρουσιάσει έργα, ανάμεσα σε άλλες συμμετοχές της, στο Φεστιβάλ Αθηνών (Ιούνιος 2012), στο Φεστιβάλ «Theatri di Vita» στη Μπολόνια (Ιούλιος 2012), στα Δημήτρια της Θεσσαλονίκης (Οκτώβριος 2012), στο Φεστιβάλ Καλαμάτας (Ιούλιος 2016).

Η Μαρία Γοργία γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι αριστούχος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Σπούδασε με υποτροφία της ΚΣΟΤ στο Laban Centre for Movement & Dance (MA in Dance Studies), με ειδίκευση στη χορογραφία. Έχει συνεργαστεί με ομάδες χορού από την Αθήνα, το Λονδίνο και το Χονγκ Κονγκ και έχει διδάξει σύγχρονο χορό, χορογραφία και αυτοσχεδιασμό στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδος (1998-2009) και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (2005-2009). Έχει επιμεληθεί την κίνηση σε θεατρικά έργα.

 


info: Χώρος Αμάλγαμα, Μενάνδρου 47, 5ος όροφος, Αθήνα | Παραστάσεις: 24 Σεπτεμβρίου ως 14 Οκτωβρίου 2017, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή | ώρα έναρξης 21.15 | Είσοδος ελεύθερη με προαϊρετική οικονομική συνεισφορά | Απαραίτητη τηλεφωνική κράτηση στο 6944 686 991. Ο χώρος υποδέχεται αυστηρά έως 45 άτομα



 

dancepress.gr