Το Μπαλέτο της Λoρραίνης στην Καλαμάτα

ballet-de-lorraine-m-cunningham-sounddance-10laurentphilippe

23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

Με το Εθνικό Χορογραφικό ΚέντροΜπαλέτο της Λoρραίνης θα ανοίξει την αυλαία του το 23ο Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας. Η γαλλική ομάδα θα παρουσιάσει από ένα έργο τριών ξεχωριστών χορογράφων, της Τρίσα Μπράουν, του Μερς Κάννιγχαμ και της Ματίλντ Μοννιέ.

Το Μπαλέτο της Λoρραίνης θεωρείται από τις σημαντικότερες ομάδες χορού στην Ευρώπη. Παρουσιάζει σύγχρονες δημιουργίες και ταυτόχρονα ένα ευρύ και πλούσιο ρεπερτόριο από όλο το φάσμα του σύγχρονου χορού, με έργα καταξιωμένων χορογράφων. Το Εθνικό Κέντρο Χορού (CCN) λειτουργεί ως κέντρο τέχνης και πολυχώρος έρευνας, πειραματισμού και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Είναι μια πλατφόρμα ανοικτή, που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες και να στεγάσει το όραμα νέων δημιουργών του σύγχρονου χορού.
 

  • Rose - variation, της Ματίλντ Μονιέ

Το Rose δημιουργήθηκε το 2001 για το Βασιλικό Μπαλέτο της Σουηδίας. Το 2014 το έργο αναδημιουργήθηκε ειδικά για το Μπαλέτο της Λορραίνης και για ομάδα 24 χορευτών. Σε ένα σκηνικό περιβάλλον ντυμένο στα ροζ, η αναδημιουργία του Rose-variation επιχειρεί να αποδομήσει το λεξιλόγιο του κλασικού μπαλέτου, παραλλάσσοντας τα βήματα της κλασικής χορογραφίας και διαμορφώνοντας μια νέα κινητική γλώσσα.  Το έργο αποτελείται από μια σειρά σόλο μεγάλης δεξιοτεχνίας, τα οποία στη συνέχεια επιλέγει και παρουσιάζει από κοινού η ομάδα. Το Rose ντύνεται μουσικά από τη σονάτα για πιάνο αρ. 17 του Μπετόβεν, με ένα ροζ πιάνο επι σκηνής!

Η Ματίλντ Μονιέ, εξέχουσα προσωπικότητα της γαλλικής και διεθνούς χορευτικής σκηνής, το 1994 τέθηκε επι κεφαλής του Χορογραφικού Κέντρου του Μονπελιέ Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν. Από το 2014 διευθύνει το Εθνικό Κέντρο Χορού (CND) του Παντέν (Παρίσι).
 

  • Opal Loop / Cloud Installation #72503 (1980), της Τρίσα Μπράουν

Η εμβληματική χορογράφος εκκινεί από την ιδέα μιας αέναης χορευτικής φράσης, η οποία μέσω της κίνησης looping επιστρέφει στο κέντρο του χώρου. Κάθε ένας από τους τέσσερεις χορευτές και χορεύτριες ανταποκρίνεται αυτοσχεδιαστικά, με το δικό του τρόπο, σε αυτό το ανοιχτού τύπου σχέδιο. Εδώ η χορευτική φράση τελειώνει και επανεκκινεί με απαλές κινήσεις που μεταφέρονται από τα σώματα τεσσάρων χορευτών και σβήνουν η μία μέσα στην άλλη, σαν τετράφωνος κανόνας. Αυτή η ρευστή αλληλουχία κινήσεων, που δύσκολα διακρίνεται μέσα στη διαρκώς μεταβαλλόμενη «γλυπτή ομίχλη» της Φουτζίκο Νακάγια, καθιστά το έργο ένα ποιητικό σχόλιο της Μπράουν πάνω στον εφήμερο χαρακτήρα της χορευτικής τέχνης. Το έργο έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 1980.

Καλλιτεχνική διευθύντρια, χορογράφος και ιδρύτρια της ομάδας χορού Τρίσα Μπράουν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αμπερντίν της Ουάσινγκτον. Μελέτησε χορό με την Άννα Χάλπριν και δίδαξε στο Κολέγιο Ρηντ του Πόρτλαντ. Εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη το 1961. Μέσα από τη χοροθεατρική κολεκτίβα Τζάντσον εξελίχθηκε και αναδείχτηκε σε εμβληματική μορφή του μεταμοντέρνου χορού, καθώς η διερευνητική της ματιά στην κίνηση ανίχνευε το διαφορετικό και αμφισβητούσε επικρατούσες αντιλήψεις περί παράστασης. Σε αυτό το «φυτώριο επαναστατικού χορού», η Μπράουν, μαζί με ομοϊδεάτες καλλιτέχνες, «έσπρωξαν» τη χορογραφία πέρα από τα όριά της, αλλάζοντας άρδην τη μορφή του σύγχρονου χορού. Διαβάστε περισσότερα για την Τρίσα Μπράουν εδώ
 

  • Sounddance, του Μέρς Κάννιγχαμ

Το έργο βρίσκεται στον αντίποδα της ομοιομορφίας και της αρμονίας που απαιτεί η τέχνη του μπαλέτου και έχει αγαπηθεί εξίσου από κοινό και κριτικούς. Πρόκειται για μια γρήγορη και δυναμική δημιουργία «οργανωμένου χάους», που ερμηνύεται από δέκα χορευτές. Η σκηνή χωρίζεται από τις πλούσιες πτυχώσεις ενός χρυσού παραπετάσματος, με την υπογραφή του Μαρκ Λάνκαστερ. Έτσι διασπασμένος (ή συμπυκνωμένος), ο χώρος αναδεικνύει την πυκνή και φρενήρη χορογραφία που μοιάζει με μικροσκοπικό χορευτικό σύμπαν, ιδωμένο σαν μέσα από μικροσκόπιο. Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε τον Μάρτιο του 1975 στο Ντιτρόιτ (ΗΠΑ)1`.

Ο Μέρς Κάννιγχαμ γεννήθηκε στη Σεντράλια της Ουάσιγκτον στις 16 Απριλίου 1919. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρας του χορογράφησε πάνω από 150 έργα και 800 εκδηλώσεις. Παρέμεινε πειραματιστής και καινοτόμος, και από τους πρώτους που χρησιμοποίησε τις νέες τεχνολογίες στη χορογραφική τέχνη. Χορογραφούσε και δίδασκε σχεδόν μέχρι το θάνατό του, στις 26 Ιουλίου 2009. Πολυβραβευμένος, αποτέλεσε μεγάλη πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές.
 


info: 14 - 15 Ιουλίου 2017 | Μέγαρο Χορού Καλαμάτας (κεντρική σκηνή)  | ώρα:  22.00 | Εισιτήρια: 15€ και 12€ μειωμένο. Για αγορά εισιτηρίων κάντε κλικ εδώ | www.kalamatadancefestival.gr




φωτογραφία © Arno Paul, από το έργο Rose - Variation

dancepress.gr